นเหลียวเว่ย พวกเธอได้พูดคุยอะไรกันหรือเปล่า? ทำไมยัยผู้หญิงคนนั้นถึงได้ทำสีหน้าดูหงุดหงิดแบบนั้นด้วย?”
“กลัวตัวเองมั้ง” เธอไม่มีอะไรจะพูดกับคนนอกแบบนั้นด้วยซ้ำไป
จิ่งเป่ยเฉินเองก็แทบไม่ได้พูดอะไร ที่จริงตอนนี้เรื่องพวกนี้เธอก็แทบจะปิดบังอะไรจิ่งเป่ยเฉินไม่ได้อยู่แล้ว ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำอีกต่างหาก
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องพวกนี้หรอก วันนี้เป้าหมายของเธอก็คือใช้สายตาที่เป็นมืออาชีพด้านความงามนั้นหาชุดและทรงผมที่ดูสดใส เตรียมให้ฉันไปนัดบอดวันอาทิตย์ดีกว่านะ” หลินจือเซี๋ยวจับมือเพื่อนรักของตนและเดินออกไปอย่างตื่นเต้นท่ามกลางถนนคนเดิน
เหอเฉ่าที่นั่งอยู่ตรงมุมที่เงียบสงบ เมื่อครู่นี้เธอเห็นอันโหรวและหลินจือเซี๋ยวออกไปข้างนอกร้านแล้ว ผ่านไปสักพักเหอเหมียวก็ออกมาจากห้องน้ำ
“ทำไมเธอไปนานจัง ยังจะไปซื้อของอยู่หรือเปล่า?” เธอเอ่ยกระซิบถาม
เหอเหมียวคิดถึงสิ่งที่ตัวเองได้ยินเมื่อครู่นี้ว่าเหลียวเว่ยตั้งท้องแล้ว เธอกำลังจะมีลูก เรื่องพวกนี้ที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นแน่ ๆ
ถ้าหากเหลียวเว่ยตั้งท้องละก็ แล้วเธอจะอยู่กับพี่โอวหยางลี่ยังไง เธอจะมีลูกไม่ได้เด็ดขาด!
เธอแสร้งทำตัวเป็นสงบนิ่งพลางจิบกาแฟอุ่น ๆ อีกครั้ง ก่อนจะยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่ไปดีกว่า! พอดีฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอกลับก่อนนะ”
“งั้นเหรอ? งั้นพวกเราก็ออกไปด้วยกันเถอะ!” เหอเฉ่าหยิบกระเ
