กไปที่เตียงใหญ่ เธอคิดจะม้วนตัวเพื่อหลบออก แต่ก็พบว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่นั้นหนาไปหน่อย จึงทำให้การเคลื่อนไหวไม่ค่อยเป็นไปอย่างใจนัก และก็ถูกเขาจับข้อเท้าดึงเข้ามาที่ด้านหน้าพร้อมกับลากลงไปบนเตียง
การเคลื่อนไหวของเขานั้นเร็วมาก เธอที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืน กลับถูกมือของเขาจับไปที่เอว เธอจึงต้องเงยหน้ามองไปที่เขา “ที่รักขา วันนี้ขอพักก่อนนะ!”
“เธอพูดอะไร?” ทำไมเขาเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย!
“วันนี้อากาศดีไม่เลวเลยนะคะ” เธอหันหน้ามองไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท พร้อมกับพูดจาที่ดูเป็นคนเจ้าบทเจ้ากลอนขึ้นมา
เขาก้มหน้าลงและมองไปที่เธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าพันคอของเธอออก “เธอจำคำสาบานของฉันได้ไหม?”
ผ้าพันคอเริ่มหลุดออกทีละนิด ทีละนิด ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงไอเย็นที่สัมผัสกับลำคอของเธอ น้ำเสียงของเขานั้นยังคงดังกังวานอยู่ในหูของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
เธอไม่อยากจะพูดถึงคำสาบานที่เขาเคยพูดไว้ จึงทำท่าปิดปากสนิทแล้วจ้องตาเขาแทน
เมื่อเขามองไปที่ปากเล็ก ๆ ที่ปิดสนิทของเธอ ก่อนจะหันหน้าไปจูบแก้มใสแทน เสื้อตัวใหญ่เริ่มหลุดออกไปทีละเล็กทีละน้อย เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ตัวเธอขยับมาอยู่ที่กลางเตียงแล้ว ทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่นี้เพิ่งจะอยู่ที่ขอบเตียงแท้ ๆ
“ที่รักขา มันหนาวนะ! ฉันอยากจะนอนพร้อมกับเสื้อผ้าแบบนี้แหละ ห้ามถอดนะ!” เธอหรี่ตาลงก่อนจะมองเขาด้วยรอยยิ้ม
“ถอดก่อนสิ เดี๋ยวฉันช่วย
