ี่พวกเจ้าอ่อนแอเกินไปไม่ได้ วิถีเซียนเพิ่งถือกำเนิด มันย่อมล่อตาล่อใจให้วิถียุทธ์กับมหามรรคาสายอื่นเข้ามาข่มเหงอยู่แล้ว นี่เป็นปกติของการต่อสู้ระหว่างมหามรรคา”เจียงฉางเซิงหัวเราะเบาๆ ตัวเขาคิดเช่นนี้จริงๆ มิใช่ว่าแดนสวรรค์เติบโตช้า แต่เพราะเขาเร็วเกินไปต่างหากแน่นอนว่าหากมิใช่ว่าเขาเร็วพอ วิถีเซียนก็คงถูกวิถียุทธ์ถล่มตั้งแต่เพิ่งถือกำเนิดไปแล้ว บางทีพวกเขาอาจไม่มีโอกาสโงหัวขึ้นมาเลยก็เป็นได้จักรพรรดิสวรรค์ได้ยินคำพูดของเจียงฉางเซิงก็ราวกับปลดภาระหนักอึ้งลงจากบ่า เขากังวลจริงๆ ว่าตนเองจะทำได้ไม่ดีพอ เขาเป็นถึงจักรพรรดิสวรรค์ จะอยู่อย่างสุขสบายในโลกคุนหลุน เสพสุขกับทุกสิ่งทุกอย่าง อยากทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้นได้ก็จริง แต่เขาไม่ทำเช่นนั้น เพราะเขาต้องการทำให้บิดาได้เห็นมู่หลิงลั่วที่อยู่ไม่ไกลมองสองพ่อลูกคู่นี้ยิ้มบางๆ ในดวงตาก็เต็มไปด้วยแววตาแห่งความสุขมิว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด มิว่าจะบรรลุระดับขั้นสูงเท่าใด พวกเขาก็ยังเป็นครอบครัวเช่นเดิม นี่เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วเจียงฉางเซิงเอ่ยต่อว่า “อุปสรรคที่พวกเจ้าเป็นกังวล ข้าจะจัดการมันเอง ภายภาคหน้าข้าจะสร้างโลกแห่งหนึ่งที่ฝึกบำเพ็ญเซ
