“แม่จ๋า!” หน่วนหน่วนร้องเสียงหวาน ๆ เมื่อมองเห็นจิ่งเป่ยเฉินที่เดินเข้ามาก็เงยหน้าขึ้นพลางตะโกนอีกครั้ง “พ่อจ๋า!”
“หน่วนหน่วนเด็กดี” ในที่สุดเขาก็สามารถวางหัวใจที่หนักอึ้งลงได้
เธอที่เพิ่งเอาผ้าพันแผลมาพันที่ศีรษะเสร็จ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของโหรวโหรว เขาก็คิดว่ามันต้องเป็นเรื่องร้ายแรงแน่ ๆ
ค่อยยังชั่ว ดี ดีจริง ๆ
อันโหรวแทบไม่สามารถปล่อยวางหัวใจที่หนักอึ้งลงได้ง่าย ๆ เหมือนกับจิ่งเป่ยเฉิน เธอเองก็คิดอยากจะเรียนรู้แบบเขาเหมือนกัน ก่อนที่จะสำรวจร่างกายของหน่วนหน่วนอย่างละเอียด แต่เมื่อเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรจึงค่อย ๆ ถอนหายใจขึ้นมา
สายตาของเธอเหลือบมองไปยังผ้าพันแผลที่ถูกพันอยู่บนหัวของลูกสาว ก่อนจะพูดว่า “เจ็บหรือเปล่า?”
“ไม่เจ็บค่ะ เป็นเพราะหน่วนหน่วนไม่ระวังเลยล้มลงค่ะ” หน่วนหน่วนมองไปที่แม่อย่างเสียใจ “หัวของหนูโขกกับบันได ฮือฮือ หลังจากนี้หน่วนหน่วนจะไม่มีรอยแผลเป็นใช่ไหมคะ ถ้ามีหน่วนหน่วนจะไม่สวยแล้วใช่ไหมคะ? แม่จ๋ากับพ่อจ๋าและพี่จะไม่ชอบหนูแล้วใช่ไหม?”
แต่เดิมเธอก็นิ่งสงบเงียบอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นแม่จ๋ากับพ่อจ๋ามา เธอก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที
อันโหรวรีบพุ่งเข้าไปกอดลูกสาวของตัวเองทันที ก่อนจะพูดว่า “หน่วนหน่วนสวยที่สุดแล้ว แม่จ๋า พ่อจ๋า และพี่ต่างก็ชอบหนูกันทั้งนั้น”
“จริงเหรอคะ?” เธอเบ้ริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินผ่านไหล่ของอันโหรว
จิ่งเป่ยเฉินโน้มตัวเข้ามาใกล
