้กับตัวลูกสาว ก่อนจะยื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่ตอนนี้กำลังไหลออกมาจากดวงตาของเธอ “พ่อจ๋าชอบหน่วนหน่วนอยู่แล้ว”
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งเขาต้องมาปลอบโยนลูกสาวตัวน้อยอย่างอ่อนโยนแบบนี้ แต่เมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลของเธอ หัวใจของเขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที
“พี่เองก็เหมือนกันนะ” หยางหยางพูดประโยคหนึ่งแทรกขึ้นมา
เขามองท่าทางของหน่วนหน่วน ภายในใจของเขาพลันรู้สึกโทษตัวเองอยู่ไม่น้อย เพราะตัวเขาไม่ได้ดูแลน้องสาวให้ดี
อันโหรวที่กำลังกอดตัวหน่วนหน่วนอยู่มองดูครูที่เดินมาขอโทษ เมื่อเห็นว่าเธอรู้สึกผิดอย่างหนักหน่วง เธอก็กวาดสายตามองไปที่จิ่งเป่ยเฉินอย่างเย็นชา ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมาบาง ๆ พลางเอ่ยว่า “อาจารย์ลู่ คุณกลับไปก่อนนะคะ! ขอบคุณอาจารย์ที่คอยดูแล”
ตัวเธอเหลือบมองไปที่อันโหรวอยู่หลายรอย ก่อนจะหันไปมองที่จิ่งเป่ยเฉิน บรรยากาศของผู้ชายที่อยู่ตรงนี้ดูแล้วแข็งแกร่งไม่ใช่น้อย อีกทั้งลูกน้อยสองคนก็ทั้งหล่อและสวย
