เฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นช่วงที่เธอเดินเข้ามาใกล้ เธอจงใจเอียงศีรษะหันไปดูทางอื่น ไม่กล้าสบตามองไปที่ตัวเธอ
เธอเดินผ่านไปด้วยความสงสัย ก่อนจะนั่งพร้อมกับหน่วนหน่วน เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกว่ารอบ ๆ ตัวคล้ายกับมีดที่แหลมคมจ่อมาที่ตัวเธอ ก่อนที่จะทำตัวแข็งและยืนขึ้นพลางหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนั้น
“แม่จ๋า แม่เป็นอะไรคะ?” หน่วนหน่วนมองเธอด้วยความสงสัยและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน
“แม่จ๋าเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” น้ำเสียงของเธอยังแหบแห้ง ซึ่งเข้ากับใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอเป็นอย่างดี
ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เธอเมื่อได้ยินเสียงของเธอก็รีบลุกขึ้นอย่างกระวนกระวายทันที ทำให้รายงานการตรวจที่เธอวางไว้บนตักจะตกลงสู่พื้น
สายตาของทั้งสามคนมองไปยังจุดเดียวกัน เธอรีบย่อตัวลงอย่างประหม่า ก่อนจะรีบเก็บข้อมูลการตรวจขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แต่ข้างหูกลับมีเสียงที่เอ่ยดังขึ้นมาว่า “คุณนายโอวหยาง เห็นฉันแล้วรู้สึกกลัวขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”
ถึงแม้ว่าเธอจะสวมแว่นตา แต่แว่นตาที่เธอสวมก็สะท้อนกับข้อมูลพวกนั้น ซึ่งสายตาของเธอเองก็เหลือบเห็นเข้าพอดี เธอเห็นคำว่าเหลียวเว่ยอย่างชัดเจน ผลการตรวจครั้งสุดท้ายเพื่อยืนยันเรื่องการตั้งครรภ์
ซึ่งตัวเธอเองก็ตั้งครรภ์จริง ๆ
เป็นลูกของโอวหยางลี่!
แต่ทำไมเธอต้องทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ แบบนี้ด้วย ดูลึกลับราวกับไม่อยากให้ใครเห็น
เมื่อเหลียวเว่ยได้ยินคำพูดของเธอก็รีบหยิบข้อมูลเหล่านั้นขึ้นมาและ
