กกาในมือก็เซ็นสองคำสุดท้ายไปในที่สุด
คนที่ไอคิวสูงมักจะใช้มือโดยไม่ต้องมองก็สัมผัสมันได้ ไม่แปลกใจเลยที่หยางหยางถึงได้ดูรู้อะไรมากมายตั้งแต่ยังเด็กแบบนั้น
ไม่สิ เธอเองก็ไม่ได้โง่เสียหน่อย! แต่ว่าต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินแล้ว เธอกลับดูเปิ่นและดูโง่เขลาเสียจริง ๆ
“ขออนุญาตถามประธานจิ่ง บทลงโทษที่ว่านั้นคืออะไร?” รอยยิ้มที่ดูมาตรฐานบนใบหน้าที่ซีดเซียวเผยออกมา เธอที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำท่าทางดูราวกับเคารพคนตรงหน้า
“A มาจูบฉัน B มานอนกับฉัน C สองข้อรวมกัน แต่จิตสำนึกแนะนำว่าเธอน่าจะเลือก C นะ”
“ลองแตะสมองของนายดูและเอ่ยถามว่ามีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบ้างไหม? อย่าได้ดูถูกความรู้สึกผิดชอบชั่วดีนักเลย โอเคไหม?” เธอหยิบเอกสารที่เขาเซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วขึ้นมา ก่อนจะยิ้มให้กับเขาและพูดว่า “ฉันเลือกข้อ D เอาเอกสารแล้วออกไป!”
หลังจากพูดจบ เธอก็รีบเดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว จิ่งเป่ยเฉินได้แต่มองแผ่นหลังของเธอและพูดว่า “เลือก C ฉันเลือกให้เธอเลยละกัน”
ปัง! เสียงปิดประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ซึ่งเขาเองก็ได้ยินที่เธอปิดประตูแรง ๆ ใส่หน้าเขาเหมือนกัน
เลือกข้อ C มันก็ดีอยู่นะ ยังไงคืนนี้เธอก็หนีไม่พ้นอยู่ดี
สองคำว่า ‘ยับยั้ง’ ชั่วชีวิตนี้เธอรู้สึกว่าคงสอนจิ่งเป่ยเฉินเขียนไม่เป็นแน่ ๆ
เธอส่งมอบเอกสารในมือให้กับหัวหน้างานที่รับผิดชอบ เมื่อทำอะไรเสร็จเธอก็กลับไปนั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์และเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับเหลียนม
