ม่ออก เขายังไม่ทันบอกอะไรเธอเลยกลับทิ้งเธอไว้กับเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ แล้วจู่ ๆ ก็เดินออกไปซะแล้ว
นี่ประธานฉี คงไม่คิดจะมารังแกคนเพราะเรื่องแค่นี้หรอกใช่ไหม?
นั่นก็เพราะว่าตอนนี้เธอไม่ได้ทำงานเป็นหัวหน้าเลขา เรื่องของประธานจิ่งจะไปไหนหรือจะไปทำอะไร เธอเองก็ไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก
โอ๊ะ ก่อนหน้านั้นเธอไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้นี่นา เธอเองก็คงไม่คิดจะมานั่งถามอะไรให้มากความ ไม่รู้นี่แหละดีที่สุด เธอควรทำงานที่อยู่ตรงหน้าอย่างจริงจังก่อนที่บิ๊กบอสจะกลับมา!
ในขณะเดียวกัน จิ่งเป่ยเฉินก็ขับรถไปที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ส่วนอันโหรวเองก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ตำแหน่งคนขับพลางมองไปที่ด้านหน้าอย่างวิตกกังวล ในใจยังคงนิ่งคิดอยู่เงียบ ๆ และคิดว่าทุกอย่างจะต้องไม่เป็นอะไร ต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน
เธอไม่กล้าแม้แต่จะโทรหาหยางหยาง เพราะกลัวว่าจะได้ยินเสียงของเขา ด้วยระยะห่างที่ไกลขนาดนี้ แน่นอนคงไม่มีทางปลอบเขาได้แน่ จึงได้แต่อดทนเอาไว้
เอาไว้รอพวกเขาถึงโรงพยาบาลทุกอย่างก็คงดีขึ้น
โรงเรียนอนุบาลสายรุ้งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทจิ่ง ส่วนโรงพยาบาลอันหยาเองก็ไม่ได้อยู่ไกลมากเท่าไร ล้วนอยู่บนถนนเส้นเดียวกัน
หิมะค่อย ๆ ตกลงที่นอกหน้าต่าง ลมก็พัดอย่างรุนแรง ฤดูหนาวในครั้งนี้ไม่ได้หนาวอย่างที่ควรจะเป็น ตอนนี้เธอมองไปที่สีหน้าที่จริงจังของจิ่งเป่ยเฉินซึ่งกำลังขับรถอยู่ ใบหน้านั้นเผยความอบอุ่นไม่ใช่น้อย
ภายในรถที่อุ่น ๆ จ
