หลากหลายผู้คนต่างหันมามองที่พวกเขาสองคน ไม่ว่าคนสวยจะไปที่ไหนก็มักจะเป็นที่ดึงดูดสายตาของผู้คนอยู่เสมอ โดยเฉพาะความงามของอันโหรวที่ดูน่าทึ่งเสียขนาดนี้
“ขอโทษนะคะ ที่นี่ไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปนะคะ” อวี๋กุยห่าวเห็นคนกำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปอันโหรว เธอก็รีบเข้าไปขวางเอาไว้ทันที
บุคคลนั้นเหลือบมองไปที่ป้ายแบรนด์ที่อยู่ตรงหน้าอกของเธอ ก่อนจะรีบเก็บโทรศัพท์ลงด้วยความรวดเร็ว
“ขอบคุณนะ!” อันโหรวพูดออกไปก่อนจะหันไปมองห้องโถงอีกด้าน
“นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ!” เธอชี้ไปห้องโถงด้านหน้า “พี่โหรวโหรว ที่พี่ออกแบบผลิตภัณฑ์อยู่ในห้องโถงโน้น พี่ยังไม่ได้ไปดูเลยนะ!”
“ฉันมาที่นี่เพื่อมารีดไถอาจารย์ของเธอต่างหาก” ความจริงแล้วเธอรู้สึกว่าคนในห้องโถงนั้นเยอะเกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงการเจอคนที่ไม่อยากเจอ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้ ในฐานะผู้ที่เป็นหัวเรือผู้นำของการค้าหยกในมือง A โอวหยางลี่อาจจะปรากฏตัวขึ้นก็ได้
“ใช่ รีดไถ รีดไถอย่างโหดเหี้ยม อาจารย์ของฉันมีเงินมากมาย แต่…..” เธอที่ยังพูดไม่จบมองไปที่อันโหรวที่ยืนหยุดนิ่งอยู่กับที่ “พี่โหรวโหรว?”
อันโหรวเหลือบมองไปที่เหลียวเว่ยที่อยู่ไม่ไกลจากเธอมากนัก ส่วนคนด้านหลังก็กำลังจับจ้องมองมาที่เธอ ทั้งสองคนประสานดวงตากัน ตัวของเหลียวเว่ยก็เหมือนกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง
เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวพร้อมด้วยเสื้อยีน ผมที่ยาวประบ่าถูกปล่อยลงมาอย่างเป็นธรรมชา
