น ประธานโอวหยางคงไม่มีวันหย่ากับคุณหรอก ยังไงตระกูลโอวหยางก็มีหน้ามีตาในเมือง A” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “หากครั้งหน้ายังพบเจอปัญหาแบบนี้อีกคงไม่รนหาที่ตายง่าย ๆ แบบนี้อีก ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะเจอคนที่คอยอยู่เคียงข้าง คอยอยู่กับคุณไปจนวันตาย”
ทันทีที่เหลียวเว่ยได้ยินเธอพูดก็หัวเราะขึ้นมาในใจ ผู้หญิงคนนี้ดูไม่พอใจจริง ๆ
เธอได้ขอโทษไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ตระกูลเหลียวเองก็ถูกจิ่งเป่ยเฉินทำลายไปแล้ว เธอยังคิดจะทำอะไรอีก?
หรือว่าต้องรอให้เธอกับโอวหยางลี่หย่ากันถึงจะยอมแพ้?
“อุบัติเหตุครั้งก่อน ฉันคิดได้แล้ว ความจริงแล้วการเสียชีวิตไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้” เธอถือแก้วน้ำอุ่น ๆ ไว้ในมือ พร้อมหัวเราะและมองไปทางโอวหยางลี่ “คุณลี่ดีกับฉันมาก เขาเป็นผู้ชายที่โดดเด่น เวลาอยู่ข้างนอกมักจะมีผู้หญิงหน้าไม่อายคอยตามติดเขาตลอดเวลา นั่นก็เป็นเรื่องปกติ พิสูจน์ได้ว่าฉันมีวิสัยทัศน์ที่ดี”
“คุณนายโอวหยางเป็นคนใจกว้างจริง ๆ มิน่าธงสีแดงที่บ้านประธานโอวหยางยังไม่ร่วงหล่นลงมา ธงหลากสีกลับไปโบกสะบัดอยู่ด้านนอก[1]” เธอเหลือบมองโอวหยางลี่ที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าดูน่าเกลียด
แค่นี้รับไม่ได้งั้นเหรอ? เธอแค่พูดเรื่องจริงเท่านั้นเองนะ
เหลียวเว่ยที่มีสีหน้าเยาะเย้ยในตอนแรกกลับหุบยิ้มลงทันที
ธงสีแดงไม่ร่วง ธงหลากสีโบกสะบัดอยู่ด้านนอก?