ออบอุ่นขึ้นมาทันที ถึงจะเป็นหวัดแต่ก็ดีอยู่ แต่แค่เมื่อวานจมน้ำไปไม่ได้รู้สึกดีเลย
หลังจากที่เธอค่อย ๆ กินจนหมด เธอถึงตอบคำถามของเขา “งั้นนายก็ไปได้แล้ว ให้ฉันอยู่รอหมอมาฉีดยา ว่าแต่ฉีดที่ตรงไหน? ก้นเหรอ?”
จิ่งเป่ยเฉินเก็บชามวางไว้ ก่อนจะห่มผ้าให้เธอและพูดว่า “ไม่ได้!”
“ก็นายบอกว่าฉีดยา!” เธอก็แค่ถามขึ้นมาก็เท่านั้นเอง
“เปลี่ยนเป็นให้น้ำเกลือแทนแล้ว” เขาพูด
“ตามใจ!” เธอหน่ายจะพูดกับเขาจึงพลิกตัวเล็กน้อย มองดูเขาที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงจึงถามอย่างไม่แน่ใจว่า “นายไปสวมหน้ากากอนามัยดีกว่าไหม?”
“อันโหรว เธอไม่ได้เป็นไข้หวัดสักหน่อย!” คนแข็งแรงและภูมิคุ้มกันดีแบบเขา ของแบบนั้นไม่จำเป็นต้องใช้มันหรอก
“ก็แล้วแต่นายเลย……” เธอปิดปากและไม่พูดอะไรอีก
เพียงไม่กี่นาที คุณหมอก็มาและจัดการให้น้ำเกลือเธอ เขาเหลือบมองไปยังผู้ชายที่อยู่ด้านข้าง “จิ่งเป่ยเฉิน ความจริงฉันรู้สึกว่าฉีดยาน่าจะสะดวกกว่านะ”
“ทนเจ็บหน่อยนะ” แบบนี้ไม่เพียงนาน แต่ยังทำให้หนาวไปทั้งแขนอีกด้วย เธอรู้สึกว่าแขนเธอแทบจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว!
เขายื่นมือมาลูบแขนของเธอทันที ซึ่งมันเย็นเฉียบจริง ๆ จึงวางแขนของเธอไว้ใต้ผ้าห่ม “แบบนี้ดีกว่าหรือเปล่า?”
“เมื่อกี้ฉันมึนไปหรือเปล่า?” วิธีง่าย ๆ แบบนี้ทำไมเพิ่งคิดได้นะ
แสดงไอคิวต่ำต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินไปเสียอย่างนั้น
แย่จริง ๆ!
“น่ารักดีออก” เขายิ้มพลางหัวเราะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองขวดน้ำเกลือทั้งสอง
