ง!” เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง ก่อนจะพิงไปที่หัวเตียงพลางมองดูจิ่งเป่ยเฉินที่ตอนนี้กลายเป็นบริกรนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟ
“หยางหยางพาน้องสาวออกไปก่อน แม่ไม่อยากให้ติดหวัด” เธอยังคงเป็นห่วงเรื่องพวกเขาอยู่
เด็ก ๆ สองคนนี้ล้วนแล้วไม่ดื้อเท่ากับจิ่งเป่ยเฉินเลยสักนิดเดียวที่ดึงดันนอนกับเธอทั้งคืน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด
“ได้ครับ” หยางหยางดึงหน่วนหน่วนออกจากเตียง ดวงตาที่ดำสนิทจ้องมองไปที่จิ่งเป่ยเฉิน “โชคดีที่แม่จ๋าไม่เป็นอะไรมาก แต่พ่อไม่ไหวเลย ดูแลผู้หญิงของตัวเองไม่ดีเลย”
“พ่อ….” จิ่งเป่ยเฉินที่กำลังถือโจ๊กข้าวฟ่างเพื่อป้อนอาหารให้กับเธอ เมื่อได้ยินเขาพูดออกมาแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ต่อไปจะไม่ทำแล้ว พ่อสัญญากับเราเลย”
“สัญญาไปก็เท่านั้น วันหลังค่อยพูด!” เขาชี้ไปที่ตาของตัวเอง “ผมจะจับตาดู”
“เข้าใจแล้ว จะไม่เกิดเรื่องอะไรกับแม่จ๋าอีก ลูก ๆ ไปโรงเรียนอนุบาลได้แล้ว” เขาพูดจบก็ไม่ได้มองพวกเขาอีก
ท้องฟ้าใหญ่ แผ่นดินใหญ่ แต่ภรรยาใหญ่ที่สุด
อันโหรวมองหยางหยางและหน่วนหน่วนที่เดินออกไป ก่อนจะมองไปที่เขา “ฉันเป็นหวัด นายอย่าปล่อยให้พวกเด็ก ๆ เข้ามา ถ้าหากครั้งหน้าเข้ามาอีกก็อย่าลืมให้ใส่หน้ากากอนามัยก่อนด้วย”
“ทำไมไม่เคยเห็นเธอพูดเป็นห่วงแบบนี้กับฉันบ้าง?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่น้อยใจ เจ็บป่วยก็คอยป้อนโจ๊กให้อยู่ตลอด “รสชาติจืดหน่อย กินหน่อยนะ”
“ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่กิน” ภายในใจเธ
