ห่างจากแม่จ๋าหน่อยนะคะ”
เธอไม่อยากจะให้เด็ก ๆ มาติดหวัด โดยเฉพาะหน่วนหน่วนแล้ว เมื่อใดที่เธอถูกเข็มฉีดยา เธอก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
“อือ…..” เธอไม่กล้าแม้แต่จะเปิดผ้าห่มขึ้น ก่อนจะเอาร่างเล็ก ๆ นั้นออกมาจากผ้าห่มทันที
เมื่อเธอนั่งอยู่ตรงด้านข้างเธอ เธอก็เอามือเล็ก ๆ ของเธอดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้อย่างจริงจังและพูดขึ้นมาว่า “พ่อจ๋ายังไม่เห็นติดหวัดเลย”
“ภูมิคุ้มกันของพ่อจ๋าแข็งแรง ร่างกายก็แข็งแรง ไม่ติดหวัดง่าย ๆ หรอก” เธอมองสีหน้าที่ดูเป็นห่วงของหน่วนหน่วน ก่อนจะยื่นมือออกมาจากผ้าห่มเพื่อจับมือน้อย ๆ ของเธอ “อีกอย่าง พ่อจ๋าก็ไม่ได้กลัวการกินยาหรือฉีดยา หน่วนหน่วนไม่ชอบกินยา เพราะฉะนั้นห้ามเป็นหวัดเด็ดขาด เข้าใจไหมคะ?”
“เข้าใจแล้วค่ะ ยาขม ๆ สินะ” เธอส่ายหน้า ในหัวคิดภาพก่อนหน้านั้นที่กินยา เธอต้องอยู่ให้ห่างจากแม่จ๋าเอาไว้
เรื่องพวกนี้เธอทนไม่ไหวจริง ๆ!
อันโหรวปล่อยมือของเธอออก ก่อนจะเห็นประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้ง สิ่งแรกที่เธอทำก็คือให้จิ่งเป่ยเฉินพาหน่วนหน่วนออกไป แต่หยางหยางกลับเข้ามากับเขาเสียได้
“แม่จ๋า หมอจะมาแล้วครับ รีบหาอะไรกินก่อนนะ” ร่างเล็ก ๆ ของเขาเดินไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว เขามองเธออย่างเป็นกังวล ใบหน้าที่สวยและดูงดงามตอนนี้กลับซีดลงเล็กน้อย เขาเริ่มรู้สึกไม่พอใจจิ่งเป่ยเฉินขึ้นมาแล้ว
ทำไมออกไปกับแม่จ๋า ไม่คิดว่าจะทำให้แม่จ๋าเป็นหวัด!
“ได้จ้ะ ขอบคุณนะลูกรักที่เป็นห่ว
