หน้าซีดขึ้นมาทันที ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนว่า “ประธานจิ่ง ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ ฉันสำนึกผิดแล้วจริง ๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตระกูลเหลียวเลยนะ!”
จิ่งเป่ยเฉินมีหรือที่จะฟังคำพูดของเธอ เรื่องนี้มันสายเกินไปแล้ว เขาไม่คิดที่จะอดทนอีกต่อไปแล้ว จากนั้นเขาจึงอุ้มอันโหรวเดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
“ประธานจิ่ง!” เธอคิดอยากจะตามเขาไป แต่ก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งรั้งเอาไว้
เธอเงยหน้าขึ้นมองโอวหยางลี่ที่เปียกปอนไปทั้งตัว “นายต้องช่วยฉันนะ ช่วยตระกูลเหลียว กลุ่มเครือโอวหยางกรุ๊ปเติบโตและพัฒนามาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะตระกูลเหลียวเคยช่วยไว้ พ่อของฉันก็ช่วยนายมาตั้งมาก นายจะทำเป็นไม่สนใจไม่ได้นะ!” คำพูดของเธอกระตุ้นความเกลียดชังให้กับเขา มีแขกจำนวนมากอยู่รอบตัวเขา การที่พูดออกมาแบบนั้นเท่ากับว่าตบหน้าเขาไม่ใช่เหรอ?
“แน่นอนว่าฉันต้องช่วยอยู่แล้ว คุณเป็นภรรยาของผมนี่!” ทันใดนั้นเขาก็ย่อตัวลงและอุ้มเธอขึ้นมา “ไปกันเถอะ ไปอาบน้ำร้อนกับพี่ชายกัน”
จากนั้นทั้งสองคนก็เดินออกไป ในเมื่อไม่มีอะไรให้ดูแล้ว แขกคนอื่น ๆ จึงทยอยกันออกไปจนหมด
ทางด้านถังซือเถียนยังอึ้งไม่หาย การได้เห็นอันโหรวตบใบหน้าของเหลียวเว่ยเมื่อครู่นี้ และน้ำเสียงอ่อนโยนของจิ่งเป่ยเฉินที่เหมือนจะช่วยเธอดึงสติกลับคืนมา “เลขาอันนี่กล้าหาญไม่เบา!”
“เป็นผู้หญิงก็ต้องรู้จักปกป้องตัวเอง เธอเองก็ด้วยนะ” ถังซั่วที่สวมเสื้อเชิ้ตบาง ๆ เอ่ย ก่อนจะเดินหายไปท่
