เจน เธอยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน ก่อนที่จะมองดูคนตรงหน้า สายลมเย็น ๆ พัดผ่านเส้นผมของเธอจนพลิ้วไหวอยู่หลายครั้ง อากาศเย็น ๆ ส่งผลให้เส้นผมของเธอตกใส่แก้มอยู่บ่อย ๆ จนทำให้รู้สึกคันเล็กน้อย
เธอเอื้อมมือไปลูบผมของตัวเอง เหลียวเว่ยในตอนนี้ยืนอยู่ใกล้ ๆ กับบ่อน้ำพุ
“ฉันแต่งงานมาแล้วห้าปี ยังไม่มีแม้แต่ลูก สำหรับตระกูลที่ดูมั่งคั่งแบบนี้ คงต้องบอกได้เลยว่าฉันนั้นไม่มีที่ยืนเลยสักนิด!” เสียงของเธอดังจนทะลุเข้ามาในหูของอันโหรวอย่างชัดเจน ใบหน้าของเธอแม้จะเผยรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก แต่มองดูแล้วคล้ายเป็นรอยยิ้มที่เย้ยหยันเสียมากกว่า
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังเย้ยหยันตัวเอง หรือเย้ยยันอันโหรวที่อยู่ไม่ไกลกันแน่
อันโหรวมองเธอยกเท้าขึ้นไปเหยียบตรงริมบ่อ เธอรู้ดีว่าน้ำในบ่อนั้นค่อนข้างลึกพอสมควร นี่เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?
เธอคิดจะกระโดดลงไปเพื่อฆ่าตัวตายอย่างนั้นเหรอ?
เหลียวเว่ยดูเหมือนจะว่ายน้ำไม่เป็นด้วยสิ
เธอรีบเดินตรงไปที่บ่อน้ำพุที่อยู่ตรงเบื้องหน้าทันที “คุณนายโอวหยาง ถ้าหากตั้งครรภ์ไม่ได้คุณก็ยังมีดีอยู่นะ ถ้าหากกระโดดน้ำตายลงไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก จะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกัน”
เพราะตัวของเธอเองก็ยังไม่ได้แก้แค้นเหลียวเว่ยเลย จะให้เธอตายแบบนี้ได้ยังไงกัน?
เหลียวเว่ยยืนอยู่ตรงกระเบื้องสีฟ้าอ่อน ก่อนจะหันหลังให้กับสระน้ำ ใบหน้าที่แต่งมาอย่างงดงามของเธอค่อย ๆ เผยรอยยิ้มขึ้นมา เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ
