้มที่เผยออกมาก็ค่อย ๆ ดูลุ่มลึกมากขึ้น
แต่เมื่อเธอเอ่ยคำพูดออกมา เสียงกลับเบาบางแทบไม่ได้ยิน “เขาไม่ได้ชอบฉัน……..”
“คุณนายโอวหยาง ต้องการให้ฉันมาเป็นที่ปรึกษาทางด้านจิตใจงั้นเหรอคะ? ขอโทษด้วยนะคะที่ฉันไม่เหมาะสม” เธอสามารถทำได้เพียงดึงเธอออกมาก็เท่านั้นเอง
เหลียวเว่ยมองคนที่ทยอยเดินออกมาจากด้านใน เธอรู้ว่าเวลานี้มาถึงแล้ว ครั้งนี้จะต้องเปิดเผยตัวตนของเธอต่อหน้าผู้คนให้ได้
อันอีหานอะไร นี่อันโหรวชัด ๆ!
“คุณอันมีประธานจิ่งคอยดูแล คงจะไม่เข้าใจแน่ ๆ คนที่เจ็บปวดอย่างฉัน ในใจฉันเสียใจเป็นอย่างมาก เหมือนกับตายทั้งเป็น” เธอพูดพลางเอามือทุบอกตัวเอง ก่อนจะก้าวถอยหลังไปช้า ๆ
เมื่ออันโหรวเห็นแบบนี้ก็เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม “คุณอย่าทำไรบ้า ๆ นะ!”
“ช่วยไปบอกเขาแทนฉันทีว่าฉันชอบเขามากขนาดไหน ถึงแม้เขาจะไม่เคยชอบฉันเลยก็ตาม” เธอก้าวถอยหลังไปอีกก้าว เท้าของเธอถอยหลังไปเหยียบพื้นกระเบื้อง อีกแค่สองก้าวเธออาจจะตกลงไปในบ่อน้ำพุนั้น
อันโหรวเดินไปคว้าแขนเธอไว้ แต่กลับถูกเธอกระชากให้ตกลงไปในบ่อน้ำพุด้วยกัน
เสียงคนตกน้ำดังขึ้น และในตอนนี้ก็เป็นเสียงที่คุ้นเคย เพราะเสียงกระแทกน้ำในบ่อทำให้พวกเธอจมลงไปอย่างรวดเร็ว
“เหมือนมีคนตกลงไปเลย!” ทันใดนั้นที่ด้านนอกก็มีคนตะโกนขึ้นมา เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
อันโหรวสามารถว่ายน้ำได้ แม้น้ำจะดูนิ่งไม่เลว แต่ทว่าตอนนี้เหลียวเว่ยกลับเกาะเธอเอาไว้
