าเอ่ยถามเบา ๆ
“ไม่แน่ว่าเธออาจจะรู้จักกับหานเซียว นายไม่รู้สึกว่าแปลก ๆ บ้างเหรอ? ทำไมเธอถึงได้รู้จักกับเขากัน แต่ไหนแต่ไรไม่เคยได้ยินเธอเคยพูดถึงมาก่อนเลยด้วยซ้ำ!” ด้วยเหตุผลพวกนี้ มันทำให้สมองของเธอแทบจะระเบิดเมื่อคิดหาคำตอบเกี่ยวกับมันไม่ได้
“แปลกนะแต่ก็ไม่น่าแปลก ผู้อาวุโสก่อนหน้านั้นเขาอาจจะมีเรื่องเกิดขึ้นเป็นเวลานานแล้วก็ได้” ถ้าหากพวกเขายังคบค้ากันอยู่ละก็ หานเซียวก็จะสามารถหาแม่ของเธอได้ ไม่ใช่ว่าไม่ได้
“ก็จริง” ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะรู้จักกันมาก่อนหน้านี้แล้ว อาจจะตั้งแต่ตอนที่เธอยังไม่เกิดด้วยซ้ำ
ตอนนี้หานเซียวเองก็ตายไปแล้ว เธอไม่มีทางรู้จากปากของเขาได้แน่ว่าหมายความว่าอย่างไร
เมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอก็รีบลงจากรถอย่างรวดเร็ว วันนี้พี่เลี้ยงเป็นคนไปรับหยางหยางและหน่วนหน่วนที่โรงเรียนอนุบาลด้วยตนเอง เธอจึงกังวลว่าพวกเขาจะปรับตัวไม่ได้ เพราะงั้นเลยคิดอยากจะกลับบ้านเพื่อถามถึงเรื่องพวกนี้
“แม่จ๋า!” หน่วนหน่วนเห็นเธอเดินเข้ามาจึงรีบเดินตรงไปหาเธอพร้อมกับกินลูกแอปเปิลที่อยู่ในมือ
“เด็กดี วันนี้ไม่ได้ร้องไห้ใช่ไหมคะ แม่จ๋าไม่ได้ไปรับพวกหนู หนูชินแล้วหรือยัง?” เพียงแค่วันแรกเธอก็พูดเรื่องคุ้นชินแล้วงั้นเหรอ?
“เยี่ยมไปเลยค่ะ คุณน้าใจดีมาก” เธอยิ้มพลางหัวเราะตอบรับ
“พี่ชายอยู่ไหนคะ?” เมื่อครู่นี้เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของหยางหยาง หรือว่าเขานั้นจะขึ้นไปชั้นบนแล้ว
“พี่ชายเหมือนจะไปออกกำลัง
