เธอกะพริบตาอยู่สองสามครั้งก่อนจะลืมตาขึ้น มองเห็นใบหน้าของเขาที่กำลังหลับอยู่ เธอกำหมัดเล็ก ๆ ข้างหนึ่ง ก่อนจะทำท่าเหวี่ยงหมัดเข้าไปตรงแก้มเขาอยู่หลายหน แต่ก็ไม่มีสักหนที่ตกลงไปบนใบหน้าของเขาจริง ๆ
เธอลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เมื่อเห็นเขายังนอนหลับอยู่ ภายใต้การมองดูของเธอ เขาก็พลิกตัวตามปกติ เพียงแต่เผยส่วนบนของร่างกายออกมามากขึ้น เผยให้เห็นผิวที่ขาวเนียนและดูดีไม่ใช่น้อย
เธอส่ายหน้าอยู่สักพัก เพราะตอนเช้ามัวแต่คิดเรื่องอะไรอยู่ก็ไม่รู้!
เธอรีบหมุนตัวเดินออกไปด้านนอกทันที ก่อนจะเดินไปตรงหน้าประตู เธอก็หมุนตัวกลับมาที่เดิมอีกครั้ง ก่อนจะเอาผ้าห่มผืนบาง ๆ คลุมตัวเขาไว้และเดินออกไปจากห้องนอน
ตอนเช้าที่ทุกคนได้กินข้าวเสร็จเรียบร้อย ยกเว้นเสียแต่หน่วนหน่วนที่เธอนั้นกลับไม่ค่อยอยากกิน แต่หลังจากที่จัดการธุระเสร็จ พวกเขาก็ไปเล่นด้วยกัน
ทันทีที่เด็ก ๆ ทั้งสองคนขึ้นไปที่ชั้นบน อันโหรวก็ยิ้มและเดินไปหาจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา เขายังคงสวมชุดนอนอยู่ กระทั่งผมเผ้าก็ยังกระเซอะกระเซิงอยู่เล็กน้อย แต่ภาพลักษณ์เหล่านี้ก็ไม่ได้ดูเป็นผลเสียต่อความหล่อเหลาของเขาสักเท่าไร
“จิ่งเป่ยเฉิน เมื่อคืนจำได้ไหมว่านายตกลงรับปากกับฉันว่าอะไร! ไหนว่าจะย้ายออกจากที่นี่ไง!” เธอเดินมาขวางบดบังหน้าจอทีวีอยู่ตรงหน้าเขา พลางก้มลงมองดู
ครั้งนี้เธอไม่คิดจะประนีประนอมแน่ ๆ ไม่มี
