ทางเสียหรอก
“รอก่อนสิ! วันนี้เดี๋ยวก็ย้ายออกไปเองนั่นแหละ” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ เมื่อเทียบกับทีวีแล้ว เขารู้สึกว่าตัวเธอนั้นมีเสน่ห์เสียยิ่งกว่าทีวีที่เขากำลังดูเสียอีก เขารู้สึกรื่นรมย์ทุกครั้งที่ได้มองดูเธอแบบนี้
“ได้ ฉันจะช่วยนายเก็บข้าวของเอง” เธอจ้องมองเขา ก่อนจะเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากของจิ่งเป่ยเฉิน
เธอรู้สึกว่ามันต้องมีบางอย่างที่ผิดปกติแน่ ๆ แต่เธอก็คิดไม่ออกว่ามันคืออะไร
ในห้องนอนของเธอ จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้มีข้าวของอะไรเยอะแยะ แต่ก็ใช่ว่าจะมีของอยู่น้อยชิ้น
เธอหยิบกล่องสีดำออกมา ก่อนจะเลือกเสื้อผ้าที่จิ่งเป่ยเฉินอาจจะใส่ยัดมันลงไป ส่วนของอื่น ๆ ที่คิดว่าเก็บไม่ได้พวกนั้นก็ช่างมันเถอะ!
เธอผลักกล่องออกไปข้างนอก ก็เห็นจิ่งเป่ยเฉินกำลังถือกล่องเล็ก ๆ สองใบเดินลงมา และด้านหลังของเขาก็มีหยางหยางและหน่วนหน่วน ทั้งสองคนช่วยกันถือกระเป๋านักเรียนใบเล็กไว้ในมือ ยิ่งในมือของหน่วนหน่วนแล้ว ดูเหมือนว่าเธอกำลังถืออัลบั้มที่ถังซั่วมอบให้เมื่อคืนมาด้วย
“แม่จ๋าเก็บของเสร็จแล้ว พวกเราออกไปกันเลยดีกว่า!” หน่วนหน่วนวิ่งลงมาจากบันไดและเดินตรงมาหาเธอ “แม่จ๋า พวกเราจะไปอยู่ที่บ้านของพ่อจ๋าใช่ไหมคะ?”
