ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมเมื่อคืนเขาถึงได้รีบตอบตกลงเสียขนาดนั้น ที่แท้ก็เตรียมแผนการนี้ไว้แล้วนี่เอง!
แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เด็กทั้งสองคนได้ตอบตกลงกันแบบนี้? ทำไมเธอถึงไม่รู้อะไรเลย!
“โหรวโหรว หยิบชุดมาให้ฉันสักชุดหน่อยสิ ฉันจะรีบไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้แหละ” จิ่งเป่ยเฉินเดินมาหาเธอ ก่อนจะยื่นมือไปหยิบกล่องในมือเธอมาถือไว้ “ไปกันเถอะ”
นี่เล่นแสดงเป็นคู่รักต่อหน้าเด็ก ๆ อย่างนั้นเหรอ?
จิ่งเป่ยเฉิน เรื่องพวกนี้เธอจะต้องหาทางคิดบัญชีอย่างแน่นอน
ถ้าหากไม่เห็นว่าหน่วนหน่วนดูดีใจขนาดนั้น หยางหยางเองที่ไม่ได้คัดค้านอะไร เธอย่อมต้องปฏิเสธ ไม่มีทางที่เธอจะทำแบบนี้แน่นอน!
“แม่จ๋า ทำไมสีหน้าแม่ดูไม่ค่อยดีแบบนั้น” หยางหยางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าแม่ของตนด้วยสีหน้าและท่าทางที่เป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“แม่จ๋าไม่ได้เป็นอะไร พวกหนูไปนั่งรอในรถก่อนนะ เดี๋ยวแม่จ๋าตามออกไป” เธอก้มศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลูบผมของเขาเบา ๆ และรีบหันหลังเดินกลับไปที่ห้องนอน
เมื่อรอให้จิ่งเป่ยเฉินจัดการกระเป๋าของพวกเด็ก ๆ เรียบร้อย เธอก็กลับไปที่ห้องนอนของเธอ ถือชุดที่เลอะเปรอะเปื้อนจากฝีมือของหน่วนหน่วนเมื่อวานนี้ไว้ในมือ ก่อนจะเดินเข้าไปหาจิ่งเป่ยเฉิน
“เสื้อผ้าตัวอื่น ๆ ของนายฉันเก็บใส่ไว้หมดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ชุดเดียวเท่านั้น” เธอยิ้มและพูดขึ้น
แน่นอนว่าที่จริงแล้วเธอยังเก็บเสื้อผ้าไม่เสร็จ แต่เสื้อผ้านี้ถูกเก็บไว้ในตู้เสื้อผ
