ปยังถุงในมือของเขาพลางพูดว่า “นั่นมันอะไร?”
“รูปภาพของหน่วนหน่วน” เขาหยิบอัลบั้มรูปออกมายื่นให้กับเธอ พลางพูดว่า “เห็นว่าถ่ายมาจากบริษัทสกุลถังนะ”
เธอมองไปยังรูปภาพที่มีหน้าหน่วนหน่วนยิ้มแย้มอยู่ ก่อนจะนึกถึงช่วงบ่ายเมื่อนานมาแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ว่าอัลบั้มรูปในมือของเธอนั้นไม่ใช่อัลบั้มรูปหรอก แต่เป็นเหล็กร้อนแรงที่ถูกทุบตีมาหมาด ๆ ต่างหาก
“หยางหยางกับหน่วนหน่วนล้วนชอบเขาทั้งนั้น ก่อนหน้านั้นพวกเขาไปเล่นที่บริษัทสกุลถังมา” เรื่องพวกนี้ตอนแรกเธอก็ไม่รับรู้จริง ๆ
“แล้วที่อยู่?”
“เอ่อ…….” ถ้าหากเธอพูดถึงค่ำคืนวันเกิดนั้น ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคงได้บันดาลความโกรธออกมาแน่!
“ก็เป็นเรื่องปกติหรือเปล่า? หยางหยางกับหน่วนหน่วนเองก็อยู่ที่โรงเรียนอนุบาลของเขา เป็นเรื่องปกติที่ต้องรับรู้ที่อยู่ อีกอย่างครั้งนั้นก็มีนักข่าวอยู่นอกบ้านอีก ฉันเดาว่าถังซั่วน่าจะได้ที่อยู่มาจากเอกสารหรือไม่ก็ตรวจสอบด้วยตัวเองนั่นแหละ” เธอพูดจบก็ก้มหน้าลงและพลิกดูรูปในอัลบั้มพวกนั้นก่อนจะพูดว่า “ลูกสาวนายนี่สวยมากเลยนะเนี่ย”
“อันโหรว ตอนนี้เธอคิดว่าการประจบฉันมันจะมีประโยชน์อย่างนั้นเหรอ?” หรือว่าเธอมองไม่ออกว่าตอนนี้เขาโกรธมากแค่ไหน?
“แล้วนายใช้ตาข้างไหนมองว่าฉันประจบนายกัน? นายคิดว่าสายตาพวกนั้นที่มองมาที่ฉันมันจะทำให้ฉันอธิบายให้นายพอใจได้หรือไง? ฉันไม่ได้หวั่นเงาที่เฉเฉียง[1]หรอกนะ เรื่องของตัวเองยังไม่แน่นิ่ง แ
