“ประธานจิ่ง วันนี้ที่งานแถลงข่าว พวกเราที่อยู่ที่บ้านก็ได้เห็นเหมือนกันครับ คุณชายน้อยพูดแค่สองคำเอง” เสี่ยวหยางเปรียบเทียบมือและกรรไกรขึ้น
อันโหรวยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาด้วยความสนใจ ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมวันนี้ถึงได้ขับรถเร็วกว่าเดิม ที่แท้ก็มีคนมาฟ้องนี่เอง
เพียงแต่เธอเองก็อยากจะรู้แล้วสิว่าหยางหยางพูดอะไรบ้าง
จิ่งเป่ยเฉินพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะส่งสัญญาณให้เขาพูดต่อไป
“เกียจคร้านจนครอบครัวล่มจม”
เสี่ยวหยางชี้ไปยังรถที่อยู่ไม่ไกลเท่าไรนัก ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ประธานจิ่ง นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมพูดจริง ๆ นะ เป็นคุณชายน้อยพูดจริง ๆ ผมเลิกงานก่อนนะครับ!”
อันโหรวมองดูเสี่ยวหยางที่รีบวิ่งหนีไป ก่อนจะหันไปมองใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินที่ตอนนี้ช่างดูน่าเกลียดเสียจริง ๆ
เธอไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป เพียงแต่จู่ ๆ ข้อมือของเธอก็ถูกดึงเอาไว้ ดูเหมือนเธอจะเหลือบเห็นเขายิ้มเมื่อครู่นี้ด้วย
เมื่อครู่ใบหน้านั้นดูมืดครึ้ม แต่ตอนนี้กลับปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา มองดูแล้วก็เห็นได้ชัดว่ามีความสุขมาก
