างที่มองอยู่ยังอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เธอให้หน่วนหน่วนดูเพียงรูปเดียวเท่านั้นก็ดึงกลับไป “หน่วนหน่วนคะ เดี๋ยวแม่จ๋าพาหนูไปล้างมือก่อน แล้วไปกินข้าวกัน”
เธอรู้สึกว่ามีร่างใหญ่โผล่มาด้านหลังของเธอ จึงหันไปมองและเอ่ยว่า “ส่วนนายไปล้างเอง”
“ลูกต้องสำคัญกว่าสามีสินะ”เมื่อเขาพูดจบก็หยิบเสื้อสูทที่ไม่น่าดูขึ้นมาสวม ความคิดสร้างสรรค์ของเด็กนั้นมีมากมาย อย่างน้อยสีสันก็ดูสดใส
