ปทั่ว
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ก่อนจะเดินไปข้างหน้าจิ่งเป่ยเฉินที่คล้ายกับนายแบบ เมื่อมองดูใบหน้าที่ชัดเจนของเขาแล้วนั้น เธอก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้
เธอรีบคว้าโทรศัพท์ของเธอออกมาเพื่อถ่ายรูปทันที “ขอถ่ายภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึกหน่อยนะ”
“เธอกล้าเหรอ!” จิ่งเป่ยเฉินไม่จำเป็นต้องมองก็รู้แล้วว่าท่าทางของเขานั้นตลกมากแค่ไหนกัน
ก่อนหน้านั้นเด็กผู้หญิงที่หัวเราะเอิ้กอ้ากเอามือน้อย ๆ มาประทับไปทั่ว พอเห็นแบบนี้ก็ยังพอทนได้ แต่นี่จะถ่ายรูปเก็บไว้เลยเหรอ
จิ่งเป่ยเฉินที่นั่งอยู่บนเสื่อของเด็กที่ตอนแรกเต็มไปด้วยความสนุกสนาน หน่วนหน่วนยกมือน้อย ๆ ขึ้นมาแปะเขาตรงโน้นตรงนี้ จนสุดท้ายก็ได้มายืนอยู่ข้าง ๆ กายเขาและพูดด้วยน้ำเสียงหวานหูว่า “พ่อจ๋าถ่ายรูป! น่ารักที่สุดเลย!”
น่ารัก?
เขาเป็นเพียงผู้ชายเอาอะไรมาน่ารัก?
“พ่อจ๋าน่ารักจริง ๆ นะ พ่อจ๋าคิดว่าหน่วนหน่วนวาดรูปไม่ดีงั้นเหรอ?” ดวงตาสีฟ้ากลมโตของเธอมองไปที่เขา พร้อมเบ้ปากใส่ ดูน่าสงสารที่สุด
จิ่งเป่ยเฉินใจอ่อนก่อนจะพยักหน้า
อันโหรวฉวยโอกาสนี้ถ่ายรูปพวกเขา เธอพอใจกับขั้นตอนการถ่ายภาพนี้มาก ๆ หน่วนหน่วนยังคงขยับไปตรงไหล่ของเขาแล้วถ่ายรูปเขาอย่างต่อเนื่อง เธอรัวกดชัตเตอร์ไว้หลายภาพ
เธอมองรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถืออย่างพึงพอใจ หน่วนหน่วนเองก็ร้องตะโกนขอดูภาพเหล่านั้น จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นมาจากพรม ทั้งคู่เหมือนกำลังกลิ้งอยู่ในถังย้อมสียังไงยังนั้น แม้แต่หยางหย
