บนตัวเขาแทน
“สนุกมาก คุณลุงเสี่ยวหยางกับพี่ชายอยู่กับหนู” หน่วนหน่วนแผ่มือน้อย ๆ ของเธอออกมาดู “อา สกปรกจัง”
อันโหรวที่มองอยู่ด้านข้างก็พลันรู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาออกมา
บิ๊กบอส นายคงไม่คิดว่าฉันจะซาบซึ้งใจที่เอาตัวเองไปแทนที่ฉันหรอกใช่ไหม
ช่างเถอะ ในฐานะที่เป็นผู้ชายที่เกียจคร้านจนครอบครัวล่มจมนั้น ก็แค่เสื้อผ้าชุดเดียวคงไม่ถือสาอะไรหรอก
“พวกคุณเล่นสนุก ๆ ไปก่อนละกัน เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหาร” เธอทนมองดูฉากพวกนี้ต่อไปไม่ไหว เพราะเหตุการณ์พวกนี้เธอเองก็เคยพบเจอมาอยู่หลายครั้งหลายคราเหมือนกัน
สุดท้ายก็ทำได้เพียงปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพที่น่าสมเพช อีกทั้งยังต้องมาเก็บกวาดไปมาเสียจนยุ่งเหยิงอีก
ในขณะที่เธอเดินลงไปด้านล่างนั้น เธอก็นึกขึ้นได้ว่าควรให้จิ่งเป่ยเฉินได้พบเจอเหตุการณ์พวกนี้ด้วย ที่ที่เด็ก ๆ สามารถสร้างความวุ่นวายได้นั้นเป็นอะไรที่จัดการได้ยากที่สุดแล้ว
เสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากดังมาจากชั้นบน แม้แต่อันโหรวที่อยู่ห้องครัวก็ยังได้ยิน โดยเฉพาะเสียงของหน่วนหน่วนนั้นดังมากที่สุด ดูเหมือนว่าพวกเขาน่าจะเข้ากันได้ดีนะ
เมื่อทำอาหารเย็นเสร็จก็ได้ขึ้นไปเรียกพวกเขาให้ลงมากินข้าว แต่เธอก็ไม่อาจยิ้มออกมาได้
เนื่องจากตอนนี้ชุดสูทสีดำของจิ่งเป่ยเฉินถูกแปรสภาพจนไม่อาจจะพูดได้เลยแม้แต่น้อย แม้แต่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่อยู่ข้างในก็กลายเป็นสีเขียว ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเองก็มีร่องรอยของมือน้อย ๆ แปะไ
