จูบที่บ้าคลั่งและร้อนแรงทำให้เธอค่อย ๆ หลับตาลง แต่ภายในหัวของเธอกลับคิดไม่หยุด คิดไม่ออกว่าจิ่งเป่ยเฉินเป็นบ้าอะไรขึ้นมา
เธอรู้สึกว่าตัวเธอเองเริ่มหมดลม สติเริ่มเลือนราง ร่างกายอ่อนแรงค่อย ๆ ไถลลงไปตามกำแพง
เอวเธอถูกโอบอุ้มด้วยมือของเขา ทำให้ตัวเธอกลับมายืนได้อีกครั้ง
“อืม……”
เธอค่อย ๆ ผลักหน้าอกเขาออกเบา ๆ จิ่งเป่ยเฉินเองก็ค่อย ๆ ปล่อยเธอ แต่ตัวเธอยังคงแนบชิดตัวเขาอยู่ เขามองเธอที่หายใจหอบอยู่
เธอเงยหน้าพลางจ้องไปที่เขา ไม่เข้าใจว่าหงุดหงิดอะไรมา?
เมื่อเห็นแววตาที่เธอมองมา เขาก็พูดขึ้นว่า “ทำไมไม่รับโทรศัพท์?”
“โทรศัพท์?” เธอขมวดคิ้วขึ้น หยิบโทรศัพท์ออกมาจากเสื้อสูท มีสายไม่ได้รับสองสายจากฉีเซิงเทียนจริง ๆ ด้วย
หรือเพราะเขาไม่เห็นเธอ?
ใครจะถูกลักพาตัวไปได้ง่ายขนาดนั้นกัน เธอไม่ใช่เด็กนะ
เธอเก็บโทรศัพท์ลงและอธิบายให้เขาฟัง “ฉันไปดูโฆษณามา เลยปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ เลยไม่ได้ยินค่ะ”
เมื่อมองสีหน้าเขาที่ยังคงนิ่งเฉย เธอจึงพูดเสริมขึ้นว่า “นายสบายใจได้ ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรกับฉัน”
“ก็ไม่เสมอไป” ถึงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นก็รับประกันไม่ได้ จู่ ๆ เธอก็หายไปแบบกะทันหันแบบนั้น
ถึงอย่างไรเธอก็เคยมีประวัติมาก่อน เขาต้องระมัดระวังเรื่องนี้ให้มาก ๆ
เขาไม่อยากคิดว่าตื่นมาแล้วไม่เจอเธออีก
