ทันทีที่เธอผลักเขาออก คนที่อยู่ตรงหน้าก็ขยับตัวออกอย่างว่าง่าย ท่าทางกลับมาเป็นปกติ
หากไม่ใช่เพราะเธอแต่งหน้า ด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อแบบนี้เธอคงไม่กล้ามองหน้าเขาตรง ๆ แน่
เครื่องสำอางมีประโยชน์จริง ๆ
“ตอนนี้เธอทำงานเป็นมือขวา ก้าวหน้ากว่าเมื่อก่อน นั่งลงรอฉันก่อนสิ” เขาพูดจบก็เดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ฝีเท้าที่ก้าวไปไม่เหมือนในตอนแรก เขาเดินไปอย่างมีความสุข
เธอเหลือบมองไปที่โซฟาด้านขวามือ ขอร้องเลย เธอเป็นหัวหน้าเลขานะ มีงานที่ต้องทำอีกเยอะ หากรอเขาก็ได้ แต่งานของเธอใครจะทำ?
เธอมองเขานั่งลง โดยที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน “ประธานจิ่งคะ ฉันมีเรื่องต้องเตือนคุณ ธุรกิจทั้งหลายของตระกูลจิ่ง ต้องบอกว่าตอนนี้ีฉันเสียเวลามาก ไม่งั้นฉันต้องทำงานล่วงเวลา คุณแน่ใจแล้วงั้นเหรอ?”
เธอไม่ชอบทำงานล่วงเวลา โดยเฉพาะตอนอยู่ที่นี่
ข่าวที่เผยแพร่ออกไป แม้หยางหยางและหน่วนหน่วนไม่ได้อยู่บ้าน แต่เธอก็อยากเลิกงานกลับไปดูแลพวกเขา
จิ่งเป่ยเฉินเอนหลังเล็กน้อย นิ้วของเขาวางอยู่บนโต๊ะ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าควรพิจารณาความเห็นของเธอสักหน่อย
“งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” เธอหันหลังกลับออกไป แต่ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง
“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้”
เธอมองไปที่เขา มือขวาที่กำลังจะบิดลูกบิดประตูถูกคลายออกอีกครั้ง “งั้นหมายถึงอะไร?”
ดวงตาดำสนิทของจิ่งเป่ยเฉินมองไปที่เธอ ก่อนจะหยิบโทรศั
