พท์บนโต๊ะขึ้นมาและพูดเพียงสองคำ “ขึ้นมา”
ทันทีที่เขาวางสายก็มองเธอที่ยืนอยู่หน้าประตูพลางขมวดคิ้วขึ้น “ต้องให้ฉันเชิญอีกรอบ หรือจะให้ฉันกอดเธอ?”
สีหน้าของเธอเย็นเยือกอย่างไม่เต็มใจ เธอปล่อยลูกบิดประตูและเดินไปนั่งบนโซฟาตรงข้ามเขา
จิ่งเป่ยเฉินมองเธออย่างพอใจ แต่เขาเองก็ไม่ได้เคลื่อนไหวไปไหน ได้แต่มองเธออยู่แบบนั้น
อันโหรวเพิกเฉยต่อสายตาของเขา แค่รู้สึกไม่พอใจที่เขาให้เธอนั่งรอบนโซฟาเพื่ออะไรกัน?
เธอยอมรับว่าเขาดูหล่อมาก ดูแล้วเพลินตา แต่ให้เธอนั่งรอเขาที่โซฟาโดยไม่ให้เธอทำอะไรเลย เป็นความรู้สึกที่ไม่ชัดเจนเอาเสียเลย
ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นภรรยาเขา แต่เป็นเลขาของเขา！
เสียงเคาะประตูดังขึ้น อันโหรวรีบลุกไปที่ประตูทันที น่าจะเป็นคนที่จิ่งเป่ยเฉินเรียกขึ้นมาเมื่อกี้
