ะร้องไห้เอานะ”
“เธอไม่ยอมอยู่กับฉัน ฉันสิต้องร้องไห้” ก่อนที่เขาจะมาที่นี่ หยางหยางกับหน่วนหน่วนก็นอนคนเดียวได้ พอเขามากลับต้องนอนเป็นเพื่อน จะเป็นไปได้ยังไง?
จู่ ๆ เธอก็สนใจเขาขึ้นมา ยื่นมือไปเชยคางของเขา “ไหนนายร้องไห้ให้ฉันดูหน่อย?”
“อืม…….” คำถามนี้ค่อนข้างรุนแรงพอควร สำหรับตัวเขานั้นไม่ได้ร้องไห้มานานแล้ว
น้ำตาบ้าบออะไรที่ไหนใครจะมีได้?
จิ่งเป่ยเฉินครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะมองค้อนไปที่เธอ “เดี๋ยวจะทำให้เธอร้องเอง”
“ปล่อยฉันนะ ปล่อย!” เธอไม่ได้อยากร้องไห้เลยสักนิด และก็ไม่ได้อยากทำอะไรด้วย แค่อยากนอนเฉย ๆ
แต่ดูแล้วความคิดนี้ในคืนนี้คงได้แค่ฝัน！
ถ้ารู้ก่อนเธอจะไม่อยากรู้อยากเห็นเลย พรุ่งนี้ค่อยถามอาการของหมินลี่ก็ได้ ยังไงซะเขาก็ไม่ใช่หมออยู่แล้ว！
น่าจะรู้ก่อนแต่แรก！
ความจริงหยางหยางกับหน่วนหน่วนนอนคนเดียวได้ตั้งนานแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่ได้กังวล แต่เมื่อคิดถึงจิ่งเป่ยเฉินที่มีความเชื่อมั่นแบบนี้ ต่อจากนี้เธอคงใช้วิธีนี้ไม่ได้อีกแล้ว
เมื่อวานยังมีความคิดที่ดีนะ
คิดไปคิดมา เธอได้เพียงคำตอบเดียวก็คือเธอต้องล็อกประตูห้องนอนขณะหลับ!
