ผลักเขาออกจากตัวทันที เธอกัดริมฝีปากมองเขา ภาพลักษณ์เธอในสายตาเด็ก ๆ ต่อไปจะเป็นยังไง?
จิ่งเป่ยเฉินก็ดูเก้อเขิน เขาคิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ หยางหยางจะออกมาแบบนี้
แต่แบบนี้ก็ดี ให้เขารู้ว่าพวกเรารักกันมากแค่ไหน และจะได้รู้ว่าอย่างน้อยเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่ง
เธอก้มลงไปมองหน้าหยางหยางที่ยืนอยู่ตรงประตูห้อง “หยางหยาง ทำไมถึงตื่นมาจ๊ะ? อยากดื่มน้ำไหม? แม่จ๋าจะไปรินให้”
อันหยางส่ายหน้า ดวงตาสีดำสนิทมองไปที่ทั้งคู่ “ผมจะไปห้องน้ำ อยู่ตรงนี้ลมแรง อย่ายืนตรงนี้ต่อนะครับ”
ทันทีที่หยางหยางเดินไป ในชั่วพริบตาเธอก็เหลือบไปมองจิ่งเป่ยเฉินราวกับต้องการบ่นว่าเขาไม่รู้จักระวังเอาเสียเลย
เธอมองลูกชายเดินเข้าไปในห้องน้ำ พลันร่างกายก็แข็งทื่อ ใครจะอยู่ต่อกัน！
เธอหันไปมองคนที่อยู่ตรงหน้า ริมฝีปากบาง ๆ ที่เพิ่งถูกเขาจูบเอ่ยขึ้นว่า “ไปนอนเถอะ”
“นอนด้วยกันไหม?” เขามองเธอด้วยรอยยิ้ม
“ฉันขอปฏิเสธ!” เธอนอนของเธอดี ๆ อยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เรื่องอุบัติเหตุของหมินลี่ เธอคงไม่ลงจากเตียงแน่ ๆ
เขาเดินเข้าไปโอบเอวเธอ พลางโน้มตัวกระซิบข้างหู “ลูกบอกให้ทำต่อ”
“นายระวังหน่อย เดี๋ยวลูกก็ออกมาจากห้องน้ำแล้ว” เธอพูดด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย แต่แก้มเริ่มแดงระเรื่อ ยิ่งทำให้ดูเย้ายวนมากขึ้น
“เธอพูดก็ถูกนะ” เขาโน้มตัวลงและอุ้มเธอลงไปชั้นล่างในทันที
อันโหรวตกใจ รีบเอามือคว้าคอเขาไว้ “นายปล่อยฉันนะ พรุ่งนี้เช้าหน่วนหน่วนตื่นมาไม่เจอฉันอยู่เธอจ
