่งไปด้วยความเร็ว “อยู่ที่ไหน”
เมื่อถึงโรงพยาบาล ฉีเซิงเทียนก็ลงมาจากรถ ทั้งคู่รีบเดินเข้าไปข้างในโรงพยาบาลด้วยกัน
ด้านนอกห้องฉุกเฉินมีถังซั่วที่รออยู่ก่อนแล้ว
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ไฟสีแดงที่ยังสว่างอยู่ “เกิดอะไรขึ้น?”
“เข้าไปครึ่งชั่วโมงแล้วยังผ่าตัดอยู่เลย ” ถังซั่วเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอได้ข่าวก็รีบมาทันทีเช่นกัน
แต่ทันทีที่เขามาหมินลี่ก็เข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว
จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปยืนอยู่หน้าประตูห้องผ่าตัด ทันทีที่มองเขาก็นึกถึงใบประกาศรางวัลที่หน่วนหน่วนยื่นให้ แม้ชื่อที่เขียนบนนั้นเป็นอันอีหานกับถังซั่ว ไม่ใช่อันโหรวกับถังซั่วก็ตาม
แต่ภายในใจเขาก็รู้สึกไม่ดีอยู่ดี ยิ่งไม่ชอบใจที่เขาปิดบังเรื่องนี้กับเขา
ฉีเซิงเทียนที่อยู่ในสถานการณ์ เมื่อเห็นทั้งคู่ยืนหันหลังให้กัน “พวกนายอย่าทำแบบนี้จะได้ไหม อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้เลยสักครั้งหนึ่ง”
ฉีเซิงเทียนไม่รู้ว่าทำไมจิ่งเป่ยเฉินถึงเป็นแบบนี้ แต่สำหรับถังซั่วแล้ว เขาทำเพียงขยับไปยืนข้าง ๆ จิ่งเป่ยเฉินเท่านั้น
เขาเงยหน้าขึ้นและเดินไปหยุดตรงหน้าประตู แสงไฟจากด้านนอกกระทบกับกระจกใส แสงไฟจากตึกอาคารสูงไกล ๆ ด้านนอกส่องกะพริบมาไม่ขาดสาย ทำให้ดูวุ่นวายไม่น้อย
เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่มีสิ่งที่อยากจะพูดออกมา แต่กลับไม่มีใครเอ่ยปากออกมาก่อน
ฉีเซิงเทียนมองไปที่ห้องฉุกเฉินและก็มองไปที่พวกเขาทั้งสองคน
