าใครจะโทรมา เพียงแค่ยื่นมือจะไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองคืน “เอาโทรศัพท์คืนมา และนายก็ไปได้แล้ว”
“คืนพรุ่งนี้ฉันจะเชิญถังซั่วและพวกเขามากินข้าวกัน ส่วนคนอื่น ๆ ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่อง พวกเขาล้วนเป็นพี่น้องของฉัน ห้ามเอาไปพูดที่ไหนเป็นอันขาด” เห็นทีเขาจำเป็นแสดงอำนาจของตนเองบ้างเสียหน่อยแล้ว
การที่พี่น้องของตนคิดจะปล้นผู้หญิงไปแบบนี้ มันก็เหมือนเป็นเรื่องที่สมควรโดนสั่งสอน ต้องทำให้รู้เสียว่าใครเป็นเจ้าของกันแน่
“ทีนายมีข่าวซุบซิบเรื่องผู้หญิงเยอะแยะ มีสิทธิ์อะไรมาคุมฉันกัน เอาโทรศัพท์คืนมานะ!” เธอคิดอยากจะอธิบายให้เขาเข้าใจอยู่หรอก เพียงแต่ตอนนี้เธอเริ่มจะอารมณ์เสียมากขึ้นเรื่อย ๆ
เธอไม่สนใจว่าใครจะอะไรยังไง แต่เธอจะไม่ยอมให้ใครคนไหนมารังแกหยางหยางกับหน่วนหน่วนเป็นอันขาด โดยเฉพาะยิ่งตัวตนเดิมของเธอนั้ัน ถ้าหากถูกเปิดโปงไป ตระกูลอันที่เคยพ่ายแพ้และล่มสลายคงถูกหัวเราะเยาะแน่ ๆ เธอไม่ต้องการให้หยางหยางและหน่วนหน่วนถูกเยาะเย้ยแบบนั้น
เพราะงั้นแล้ว แผนของเธอก็คือสืบหาเรื่องราวของตระกูลอันก่อน หากมีโอกาสเธอจึงค่อยพูดเรื่องตัวตนของเธอ
หากช่วงเวลานี้ให้อยู่กับเขามันก็ได้อยู่หรอก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตแบบนี้
ดวงตาทั้งสองคนประสานกันกลางอากาศ มันเหมือนกับว่ากำลังมีไฟลุกโชนขึ้นตรงกลางระหว่างพวกเขา โทรศัพท์มือถือของจิ่งเป่ยเฉินดังขึ้นทำลายความเงียบงันเพียงชั่วครู่นี้อีกครั้ง
“รีบ ๆ
