ดนั้น ก็ให้พ่อนอนที่นั่นไปเถอะ!”
“ได้สิ!” เธอมีความสุขจนล้นปี่ เมื่อลูกชายช่วยเหลือเธอได้ในยามคับขันแบบนี้
เธอก้มตัวลงไปอุ้มหยางหยางขึ้นมา ก่อนจะมองไปยังใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินที่ตอนนี้มืดครึ้มอย่างเห็นได้ชัด เธอจึงอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น
“พ่อ คืนโทรศัพท์แม่มาให้ผมด้วย” หยางหยางที่อยู่ในอ้อมแขนของอันโหรวไม่ลืมที่จะขอโทรศัพท์คืน
จิ่งเป่ยเฉินมองพวกเขาอย่างไม่เต็มใจเท่าไร ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปให้ “หยางหยาง ลูกจะเอาโทรศัพท์หรือแม่จ๋า? เลือกได้อย่างเดียว”
อันโหรวอยากหยิบมีดมาแทงเขาจริง ๆ จิ่งเป่ยเฉินคนนี้ทำไมถึงได้เป็นคนที่มีกลอุบายเต็มไปหมดขนาดนี้กันนะ เห็นทีเธอต้องระวังไว้บ้างแล้วสิ
“เอาแบบนั้นก็ได้ แม่จ๋าไปนอนกับหน่วนหน่วน ส่วนพ่อเอามือถือมาให้ผม” หยางหยางพูดจบก็กางมือเล็ก ๆ ออก พร้อมกับทำท่ากำแบกำแบ
อันโหรวมองไปที่หยางหยางอย่างชื่นชม ไม่คิดเลยว่าลูกชายของเธอจะเจ๋งขนาดนี้!
ครั้งนี้ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินดำดิ่งลงกว่าเดิม เรียกได้ว่ามืดสนิทจนเห็นได้ชัด เขาอยากจะก้าวไปข้างหน้าและอุ้มหยางหยางออกไปจริง ๆ
ลูกชายทำตัวเป็นอริกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?
“นายก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ยังมาคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กอีกนะ?” อันโหรวช่วยพูดเสริมให้ เรื่องในค่ำคืนนี้เธอไม่มีทางให้อภัยเขาง่าย ๆ แน่
