นายทำแบบนี้ได้สินะ!” เธอเดินมาหาเข้าพร้อมกับกอดอก “หลินจือเซี๋ยวทำงานล่วงเวลา แล้วไม่ทราบว่านายไปย้ายข้าวของเธอออกจากห้องของฉันตั้งแต่ตอนไหน ไร้ยางอายสิ้นดี!?”
วันนี้หลังจากที่เขาบอกให้หลินจือเซี๋ยวเก็บข้าวของอย่างรวดเร็วและยื่นกุญแจให้กับเธอเมื่อตอนนั้น เธอก็เลยรีบกลับมาที่บ้านตั้งแต่ตอนเช้าเพื่อเก็บข้าวของ แต่ตัวอันโหรวกลับไม่รู้อะไรเลย เธอรู้สึกโง่มากตอนที่ไปรับหยางหยางและหน่วนหน่วนพร้อมกับเขา ทั้งยังถูกแอบถ่าย เขาทำได้ดีจริง ๆ ถึงขนาดจัดแจงเข้าบ้านด้วยท่าทางสง่าผ่าเผยแบบนั้น
“ถ้าพวกเธอไม่ย้ายไปอยู่กับฉัน ก็มีแต่ฉันที่ต้องย้ายมาอยู่กับพวกเธอแทน” เขาเดินไปพร้อมกับรอยยิ้ม พลันเห็นหยางหยางยืนอยู่ที่มุมประตูห้องด้วยสายตาที่เย็นชา
“หยางหยาง ดึกแล้วลูกควรนอนนะ” เขาหยุดมองไปที่หยางหยางและพูดขึ้น
หยางหยางมองเขาด้วยท่าทีที่ไม่หวาดกลัว พร้อมกับพูดออกมาว่า “คืนนี้แม่จ๋ากับผมจะนอนด้วยกัน”
“เราเป็นเด็กผู้ชายนะ จะให้แม่จ๋านอนกับเราได้ยังไง เด็กดี นอนหลับด้วยตัวเองเถอะ” นั่นคือภรรยาของเขาเชียวนะ!
แม้แต่ตัวเขายังได้นอนด้วยกันไม่กี่ครั้งเอง แล้วจะให้เด็กน้อยมาแย่งคนที่เขาอยากนอนด้วยไปได้ยังไง
ไม่มีทาง ไม่มีทางแน่ ๆ
“พ่อก็เป็นผู้ชาย เป็นผู้ใหญ่แล้วด้วย ไม่จำเป็นต้องให้แม่จ๋านอนกับพ่อเลยนี่” หยางหยางเงยหน้าขึ้นและมองไปที่อันโหรว ก่อนจะเอื้อมมือไปเกาะเธอไว้ “แม่จ๋า ในเมื่อห้องของน้าจือเซี๋ยวว่างขนา
