ลวก็เถอะ แต่เธอก็แอบดูดื้อรั้นอยู่หน่อย ๆ แถมยังเป็นลูกของคนอื่น ไม่ว่ายังไงเธอก็อยากอุ้มคนในสายเลือดของตัวเองนะ!
“พวกเราแต่งงานก็เป็นลูกของผมเหมือนกันนั่นแหละ” ยิ่งกว่านั้นจริง ๆ แล้วก็เป็นลูกแท้ ๆ ของเขาด้วย
“ลูกเฉิน แม่จะไม่บังคับลูกก็ได้ ค่อย ๆ เลือกละกัน เลือกดี ๆ นะ อย่าหุนหันพลันแล่น เรื่องพวกนี้เราสามารถพูดคุยกันได้นะ รู้ใช่ไหม?” เธอถามอย่างระวังเพราะกลัวว่าจิ่งเป่ยเฉินจะไปเลือกคนอื่นมาแต่งงานแบบขอไปทีเพราะถูกบังคับ!
“ไม่ต้องพูดคุยปรึกษากันหรอก ผมจะแต่งงานกับเธอ” เขาพูดจบก็เดินเข้าไปข้างในทันที
“ลูกเฉิน! อย่าทำให้แม่ตกใจแบบนี้ แม่แก่แล้ว หัวใจไม่แข็งแรงดี อย่าพูดอะไรที่น่ากลัวแบบนั้น” ซูรั่วหยาแตะที่หน้าอกของตัวเอง ก่อนจะเรียกคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ให้ไปเอาน้ำชามาให้เธอ
“งั้นก็รีบชิน ผมจะรีบรวบความสัมพันธ์นี้แล้ว” หลังจากที่เขาพูดจบก็วางสายไปทันที ซึ่งซูรั่วหยาก็ไม่ได้โทรมาหาเขาอีก
เมื่อเขาเข้าไปข้างในก็เห็นหน่วนหน่วนนอนหลับเสียแล้ว เขาจึงลงไปข้างล่าง แต่ยังไม่ทันเดินลงไปข้างล่างสุดก็ได้ยินเสียงของอันโหรวตะโกนขึ้นมาว่า
“จิ่งเป่ยเฉิน! ลงมาหาฉันนี่!” เธอรู้สึกว่าความสงบสุขปกติของเธอนั้นถูกทำลายลงตั้งแต่ที่จิ่งเป่ยเฉินได้พบเธอเมื่อครานั้น และวันนี้ก็ดูแย่ลงกว่าเดิมด้วย
“คิดถึงฉันเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินกะพริบตาให้เธอไปมา พร้อมกับรีบเดินลงไปข้างล่างด้วยความรวดเร็ว
“เหอะ! จิ่งเป่ยเฉิน
