กล้ ๆ เธอเอนตัวไปด้านหลังอย่างเงียบ ๆ ทันใดนั้นมือที่อยู่บนเอวของเธอก็ออกแรงบีบและรั้งให้เธอเข้าไปหาเขาอย่างช้า ๆ
เนื่องจากภาพที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ แสงแฟลชก็สาดส่องไปที่ตัวเธอมากขึ้น
เธอเอ่ยเสียงเบา ๆ ไปว่า “ประธานจิ่ง!”
แม้จะอยู่ต่อหน้านักข่าวที่บ้าคลั่งขนาดนี้ จิ่งเป่ยเฉินกลับไม่แยแสใด ๆ ทั้งสิ้น “เธอเป็นหัวหน้าเลขาของผม วันนี้ที่พวกเราไปโรงเรียนอนุบาลก็เพื่อไปรับเด็ก ๆ เท่านั้น”
“รับลูกประธานจิ่งเหรอ?” พวกเขารู้ดีแม้ว่าจิ่งเป่ยเฉินจะมีข่าวซุบซิบเรื่องหญิงสาวมากแค่ไหน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกอาหารมื้อค่ำที่กินเล่น ๆ เท่านั้น และไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่เขาจริงจังด้วยเลยสักคน
“ลูกของฉันค่ะ!” อันโหรวรีบตอบกลับทันที “ประธานจิ่งเป็นเจ้านายที่ดี แค่ไปช่วยฉันเท่านั้น”
“ขออนุญาตถาม นอกจากเรื่องงานแล้ว คุณมีความสัมพันธ์อื่น ๆ กับเขาอีกหรือเปล่า?” เมื่อนักข่าวเอ่ยคำถามนี้ขึ้นมา สายตาของเขาก็มองไปยังมือของจิ่งเป่ยเฉินที่โอบเอวของเธออยู่
อันโหรวจิตใจเธอนั้นเย็นยะเยือกมากขึ้น แต่มือที่เอวของเธอนั้นกลับไม่สามารถสลัดมันหลุดออกไปได้เลย
บิ๊กบอสนี่คุณตั้งใจทำอย่างนั้นเหรอ?
เธอสงสัยอย่างจริงจัง บางทีอาจจะเป็นเขาที่วางแผนไว้แบบนั้น ไม่งั้นแล้วจะบังเอิญแบบนี้ได้ยังไง พวกเขาถูกถ่ายภาพทันที และนักข่าวก็พบบ้านของเธอ ทุกอย่างล้วนตรงต่อเวลา ทุกอย่างมันดูเตรียมพร้อมจนเกินไป
“ฉันตามเธอมา ถ้าหากพวกคุณไม่มีอะไร
