จะพูดแล้วละก็ คืนนี้ก็กลับไปเถอะ เพราะงั้นแล้วทุกคน………” เขาเหลือบมองไปที่นักข่าวด้วยดวงตาสีดำและเอ่ยขึ้น “ได้โปรดกลับไปด้วย!”
“ประธานจิ่ง ขออนุญาตถาม เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเหรอคะ?”
“ประธานจิ่ง คุณจงใจจะเป็นพ่อเลี้ยงใช่ไหมครับ?”
“ประธานจิ่งคุณชอบผู้หญิงสไตล์นี้เหรอคะ?”
ทันทีที่คำพูดของจิ่งเป่ยเฉินเอ่ยจบลง นักข่าวหลายคนก็เริ่มตั้งคำถามที่เฉียบคมมากมายเต็มไปหมด เหล่าผู้สื่อข่าวที่อยู่ตรงหน้าต่างรอคอยคำตอบจากพวกเขาอย่างใจจดใจจ่อกันทั้งสิ้น
ว่ากันตามตรง พวกเขาคิดจริง ๆ หรือว่าผู้ชายอย่างจิ่งเป่ยเฉินกับผู้หญิงที่ทั้งขี้เหร่และดูแก่แบบอันโหรวจะเหมาะสมกัน ดูยังไงก็มองไม่เห็นถึงความงาม ประธานจิ่งเปลี่ยนทัศนคติมุมมองแบบนี้ไปตั้งแต่ตอนไหน นั่นคือสิ่งที่พวกเขาอยากรู้?
ถ้าหากผู้หญิงคนนี้สามารถอยู่กับจิ่งเป่ยเฉินได้ เช่นนั้นแล้วทั่วทั้งเมือง A ผู้หญิงหลายคนที่มีชื่อเสียงและหน้าตางดงามที่อยากจะแต่งงานกับจิ่งเป่ยเฉินจะทำยังไงกัน?
พวกเขาไม่ได้ถูกจิ่งเป่ยเฉินชื่นชอบ นั่นเพราะว่าขี้เหร่ไม่มากพออย่างนั้นเหรอ?
“นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเรา ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามของพวกคุณ ถ้าหากพวกคุณคิดจะอยากรู้จริง ๆ ละก็ โปรดอดทนรอและรอวันแถลงข่าวก็พอ” อันโหรวมองไปที่พวกเขาด้วยสายตาที่เมินเฉย “ขอให้ทุกคนช่วยกลับไปด้วยค่ะ อย่าได้รบกวนคนอื่น ๆ ในเขตชุมชนที่นี่เลย นี่มันเวลาพักผ่อนนะ!”
เมื่อคำพูดของเธอเอ่ยขึ้น คนอื่น ๆ
