สิ้นเสียงทั้งวิหารก็เปลี่ยนไปในพริบตา มันกลายเป็นห้วงมิติสีม่วงเข้ม ภาพสัญลักษณ์หยินหยางขนาดมหึมาที่ดูเลือนรางลอยอยู่เหนือร่างของทั้งสองคนภาพหยินหยางเคลื่อนหมุน พัดพาพลังอันไร้ขีดสุดลงมาสู่เบื้องล่าง ภาพมายานับพันหมื่นทะลักเข้ามาในดวงตาของไท่ซั่งคุนหลุน เขายกสองมือขึ้นมากุมหัว สีหน้าเจ็บปวดทรมานบรรพจารย์ยุทธ์นิพพานผู้ยืนอยู่เบื้องบน ปรายตาลงมามองเขาดิ้นรน“อ๊ากกกก!”ทันใดนั้นไท่ซั่งคุนหลุนก็แหงนหน้ากู่ร้องอย่างเกรี้ยวกราด กวานที่สวมประดับบนเรือนผมแตกกระจายปล่อยเส้นผมทิ้งตัวลงมายุ่งเหยิง สองตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแตกระแหง มองไปยังบรรพจารย์ยุทธ์นิพพานอย่างโกรธเกรี้ยวลวดลายที่ทอแสงสีเงินบนหน้าผากรวมตัวกันกลายเป็นเงาร่างของเทพผู้ยิ่งใหญ่องค์หนึ่ง เขาสะบัดกระบี่ฟาดฟันใส่ท้องฟ้า หนึ่งกระบี่นี้ทรงพลังอย่างยิ่งประหนึ่งจะสะบั้นท้องนภาลงมา มันโจมตีถูกภาพสัญลักษณ์หยินหยางอย่างจังเปรี้ยง!ร่างขององค์เทพสั่นระริกอย่างรุนแรง พลังอันน่าหวาดกลัวทำให้ห้วงมิติบิดเบี้ยวบรรพจารย์ยุทธ์นิพพานยื่นมือออกมากดลงเบื้องล่างสัญลักษณ์หยินหยางร่วงลงมาตาม มันใช้พลังที่ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้บดขยี้ร่างขององค์เทพแล้ว
