โถมทับลงมาบดขยี้ไท่ซั่งคุนหลุนทุกสิ่งเบื้องหน้าไท่ซั่งคุนหลุนแตกสลายในพริบตา ตัวเขาราวกับสะดุ้งตื่นจากความฝัน หลังจากได้สติเขาพลันลืมตาดู เขาพบว่าตนเองยังอยู่ในวิหารหลังใหญ่ แต่มิได้รับบาดเจ็บอย่างใด บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานยังยืนอยู่บนบันได มองมาที่เขาอย่างนิ่งสงบ“ทุกสิ่งเมื่อครู่คือภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ”สองมือของไท่ซั่งคุนหลุนกำเป็นหมัด หน้าผากมีเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายแม้จะเป็นภาพลวงตา แต่พลังอันน่าหวาดกลัวที่ไม่อาจพรรณนาได้ที่กดทับลงมานั่นเป็นของจริง!“สัมผัสได้แล้วใช่หรือไม่ นี่ก็คือมหันตภัยแห่งวิถียุทธ์ มันจะทำให้ครอบครัวกลายเป็นศัตรู ทำให้สามพันโลกจมลงสู่สงครามอันไร้ที่สิ้นสุด สิ่งมีชีวิตที่มีจิตใจทุกชนิดจะถูกมหันตภัยกระตุ้นความชั่วร้ายในจิตใจให้เพิ่มพูน ข้าเพียงปล่อยให้เป็นไปตามครรลองเท่านั้น เพราะหากโลกเทพยุทธ์ฝืนขัดขวาง รังแต่จะทำให้เกิดสงครามที่ขนาดใหญ่มากกว่าเดิม”บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานอธิบายอย่างนิ่งสงบ เขากลับมามีท่าทีสุขุมวางเฉยตามปกติอีกครั้งไท่ซั่งคุนหลุนย้อนนึกถึงสภาวะก่อนหน้านี้ เขารู้สึกเหมือนมีมารเข้าสิงจริงๆ เขานึกหวาดกลัวย้อนหลังแล้วเงยหน้าถามว่า “นี่คือพลังแห่งกฎของสิ่งใด”“พลั
