ับทิ้งเขา ไม่ให้เขาเห็นแม้แต่เงา”
“นึกภาพออกเลย” จิ่งเป่ยเฉินไม่มีทางยอมเจอเขาง่าย ๆ หรอก แต่ยังไงพวกเขาก็ต้องเจอกันหลังจากที่เรื่องนี้จบลง
“แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลฮั่ว มันเกี่ยวข้องกับเธอหรือเปล่า?” คืนนั้นเธอหาอันโหรวที่เมิงหลี่แต่ก็ไม่เจอ จึงคิดว่าเธออาจจะออกไปแล้ว แต่แล้วก็ได้ยินว่ามีใครบางคนถูกหามออกไป
คนนั้นไม่ใช่โอวหยางลี่ แต่เป็นฮั่วตง
เธอเริ่มหั่นผักช้าลง ทันใดนั้นใบหน้าที่บึ้งตึงของจิ่งเป่ยเฉินก็ปรากฏขึ้น “สมควร”
“บิ๊กบอสแข็งแกร่ง!” หลินจือเซี๋ยวยกนิ้วให้เธอ เธอล้างผลแอปเปิลก่อนจะเดินออกไป
หลังจากที่รับประทานอาหารมื้อเย็นเสร็จ เธอก็กล่อมหน่วนหน่วนนอน แต่จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นจิ่งเป่ยเฉิน
“แม่จ๋า ใครโทรมาเหรอ?” หน่วนหน่วนที่นอนอยู่ลุกขึ้นมานั่ง เธอยังไม่รู้จักตัวอักษรมากนักจึงไม่รู้ว่าใคร
“พ่อจ๋าของหนูไงคะ” อันโหรวรับโทรศัพท์และเอาโทรศัพท์แนบหูของเธอ ส่งสายตาบอกใบ้ให้เธอพูด
“โหรวโหรว ฉันคิดถึงเธอ”
“พ่อจ๋า หนูหน่วนหน่วน!”
เพียงแค่ไม่กี่คำ หน่วนหน่วนยังคงตื่นเต้นจึงไม่ได้ยินสิ่งที่จิ่งเป่ยเฉินพูด ใบหน้าเผยรอยยิ้มพลางหัวเราะ
ในตอนนี้จิ่งเป่ยเฉินกำลังยืนอึ้งถือแก้วไวน์อยู่ข้างหน้าต่าง เขาใช้น้ำเสียงออดอ้อนไม่คิดว่าคนที่ฟังจะไม่ใช่เธอ
หน่วนหน่วนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพลางมองไปที่อันโหรวด้วยตากลมโต ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ว่า “พ่อจ๋า เมื่อก
