……
ทันทีที่อันโหรวถึงบริษัทจิ่งก็ถูกจิ่งเป่ยเฉินเรียกเข้าไปในห้องทำงาน
เธอหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเข้าไปด้วย เมื่อจิ่งเป่ยเฉินได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาในห้องก็เงยหน้าขึ้นมองเธอ สายตาเขาจ้องมองไปที่หน้าอกของเธอทันที
วันนี้มีคนจำนวนไม่น้อยในสตูดิโอ เขารู้อยู่แล้วว่าเธอถูกถังซือเถียนสาดน้ำใส่
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ!” เธอรีบเอ่ยปากพูดและวางเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะพูดเสริมอีกว่า “นอกเสียจากว่าคุณจะสนใจเธอ”
เขาไม่รีบร้อนที่จะเซ็นเอกสาร แต่เขากลับเริ่มสนใจเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้กลับไม่เรียกเขาให้ไปช่วย “รู้จักเกาเซินได้ยังไง?”
เมื่อเธอได้ยิน แม้แต่เกาเซินเขาก็หึงงั้นเหรอ?
เธออธิบายให้เขาฟังว่าพวกเขารู้จักกันได้อย่างไร เธอพูดทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องที่เขาหยอกล้อเธอกับฉีหยวนหยาง
“เป็นเพื่อนกันงั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินสรุปประโยคสุดท้าย ก่อนจะก้มหน้ามองไปที่เอกสารและหยิบปากกาเตรียมเซ็นชื่อ
เธอที่กำลังคลายกังวล จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นว่า “แม่ของฉันอาจจะโทรหาเธอ”
“อีกสักครู่ฉันจะโทรศัพท์ไปหาท่านเองค่ะ” เธอเกือบลืมเรื่องนัดบอดทั้งสิบสองราศีของจิ่งเป่ยเฉินเมื่อคืนนี้ไปแล้ว
อ๋อ คู่ของเขาเมื่อคืนคือสิบสองนักษัตร
เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ เขายังคงเซ็นเอกสารอย่างไม่วางมือ “ไม่ต้องแล้ว”
ไม่ต้องสิยิ่งดี เธอยังไม่ทันได้คิดคำพูดหลอกเขา
“ประธานจิ่งคะ คืนนี้ไปนัดบอด ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ขอไม่ไปได้ไหม?” เธอวาง
