แผนว่าหลังจากที่เขาเซ็นเอกสารทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็จะไปรับหยางหยางและหน่วนหน่วน เพราะเมื่อคืนเธอไม่ได้กลับไปหาลูก ๆ ของเธอ เธอคิดถึงลูก ๆ
“ในฐานะเลขานุการเรื่องนี้ถือเป็นความรับผิดชอบของคุณที่จะต้องแบ่งเบาภาระของประธาน” เขายกปากกาขึ้นก่อนที่จะเสียบมันกลับไปที่เดิม
“ค่ะ ฉันจะรีบโทรศัพท์หาคุณนายจิ่งบอกว่าคืนนี้คุณยุ่ง ไม่มีเวลาไปนัดบอด” เขาไม่ได้อยากไปนัดบอดตั้งแต่แรก ไม่คิดจะปฏิเสธเองหน่อยเหรอ?
“อืม ออกไปเถอะ!” จิ่งเป่ยเฉินปล่อยเธอไปอย่างเมตตา
เธอหยิบเอกสารจากบนโต๊ะและหันกลับออกไปจากห้องทำงาน
หลังจากที่เก็บเอกสารเรียบร้อย เธอก็ออกจากบริษัทจิ่งทันที
“หานหาน! หานหาน!” อันโหรวเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงเรียกเธอจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นฮั่วตงวิ่งเข้ามาพลางตะโกนเรียกเธอ
ภาพในคืนนั้นลอยมาทันที เธอรีบเดินกลับเข้าไปในบริษัทจิ่ง เธอถูกไล่ตามอย่างน่ากลัว
แต่เธอเดินหนีไปไม่กี่ก้าวก็นึกขึ้นได้ เธอแต่งหน้าอยู่นี่！
เธอจึงเดินตรงไปที่รถและหันกลับมามองฮั่วตง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบแแห้งว่า “คุณผู้ชาย คุณทักผิดคนแล้ว!”
ฮั่วตงจ้องใบหน้าของเธออย่างชัดเจนและฟังเสียงที่แหบของเธอ เขาผงะถอยหลังเล็กน้อย “หุ่นของพวกเธอสองคนเหมือนกันมากเลย เห็นเงาก็นึกว่าเป็นเธอซะอีก!”
อันโหรวไม่สนใจเขา เธอรีบเปิดประตูรถและขึ้นไปทันที ก่อนจะสตาร์ทรถและขับรถออกไปจากบริษัทจิ่งอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ขับมาถึงหน
