าจะออกไปรับโทรศัพท์ พอดีน้าจือเซี๋ยวโทรเข้ามา” เธอยิ้มและลุกขึ้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์และเดินออกไปข้างนอก
เมื่อปิดประตู เธอก็รับโทรศัพท์ทันที “หลินจือเซี๋ยว เธอยังมีหน้าโทรมาหาฉันอีกนะ!”
“โหรวโหรวจ๋า ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ เมื่อคืนตอนที่ฮั่วตงออกไปข้างนอก ฉันก็เข้าไปและรีบออกไปทันที แต่พอได้ยินเสียงของโอวหยางลี่ที่ตามหาเธออยู่ ฉันตกใจกลัวจนโง่มากแน่ ๆ ฉันเดินตามหลังเขาไปเพราะคิดว่าจะได้เจอเธอ แต่แล้วตามหาอยู่ตั้งนานก็ไม่เจอ ฉันเลยคิดว่าเธอต้องกลับบ้านแล้วแน่ ๆ”
เมื่ออันโหรวที่ได้ยินเธอพูดอย่างจริงใจ เธอก็พยายามผ่อนคลายตัวเองลงและพูดต่อ “หลังจากนั้นล่ะ? จิ่งเป่ยเฉินพูดอะไรกับเธอบ้าง หรือเธอบอกอะไรเขาไป? พูดความจริงมานะ!”
“ฉันรอเธอเกือบทั้งคืน พอตอนเช้าก็ได้ยินโทรศัพท์ของบิ๊กบอสที่โทรเข้ามา เห็นบอกว่าเธออยู่กับเขา ให้ฉันไปส่งหยางหยางกับหน่วนหน่วนที่โรงเรียนอนุบาล เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่ว่าโหรวโหรวเมื่อคืนเธอไม่ได้แต่งหน้านะ!” หลินจือเซี๋ยวเริ่มมีปฏิกิริยาหลังจากที่ทราบเรื่องพวกนี้
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือบิ๊กบอสได้เห็นเธอและรู้ตัวตนของเธอแล้ว!
โชคดีที่เธอไม่ใช่เลขาอีกต่อไป ไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับบิ๊กบอสทุกวัน เธอแอบช่วยอันโหรวปกปิดมาตลอดแบบนี้ บิ๊กบอสคงไม่มาชำระบัญชีกับเธอหรอกใช่ไหม?
“ฉันไม่ควรฟังเธอเลย ถูกจิ่งเป่ยเฉินพาตัวไปแบบนี้ก็เหมือนกับเอาชีวิตอีกครึ่งหนึ่งของฉันมาเหยียบ
