ย่ำ หลินจือเซี๋ยวเธอคืนชีวิตโสดของฉันมานะ!” เธอหันหน้าเข้าหากำแพงเสมือนว่าตรงกำแพงที่อยู่ตรงหน้านั้นเป็นหลินจือเซี๋ยว ก่อนจะใช้แรงของตนเองทุบไปที่กำแพงอย่างแรง
“นอกเสียจากฉันตายไป ไม่อย่างนั้นชีวิตโสดที่เหลือของเธอก็สิ้นหวังแล้ว” เสียงของจิ่งเป่ยเฉินดังขึ้นมาจากข้าง ๆ หู เธอรีบปิดและเก็บโทรศัพท์ไว้ที่ด้านหลังทันที
“อะ! นายพูดเรื่องอะไร?”
“นั่นใช่เสียงบิ๊กบอสหรือเปล่า?”
“เขารังแกเธออีกแล้วงั้นเหรอ?”
เสียงของหลินจือเซี๋ยวเล็ดลอดออกมา แต่พวกเขาสองคนกลับเพิกเฉย
อันโหรวมองดูมือของเขาที่ถือหมีตัวใหญ่อยู่ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถือรถของเล่น เมื่อเห็นดังนั้นก็แอบตกตะลึงเล็กน้อยและพูดไปว่า “นายซื้อของขวัญพวกนี้มาเหรอ?”
“พวกเขาจะรับสินบนหรือเปล่า?” จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาหาเธอ พลางมองไปที่มือขวาของเธอ เมื่อเห็นว่ายังไม่วางสายโทรศัพท์ก็บอกไปว่า “เสี่ยวหยางบอกให้ซื้อของพวกนี้มา!”
“เพราะงั้นตอนนี้นายก็เลยคิดจะปัดความรับผิดชอบล่วงหน้า?” เธอเหลือบมองไปยังหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ ก่อนคิดจะเอ่ยคำพูดตัวเองออกไป เธอกดวางสายของโทรศัพท์หลินจือเซี๋ยวก่อนที่จะตอบคำถามของเขาไปว่า “หน่วนหน่วนไม่จำเป็นต้องติดสินบนเธอหรอก เธอชอบนายจะตาย ส่วนหยางหยางต่อให้นายจะติดสินบนเขา เขาก็ไม่ชอบนายอยู่ดี”
ความประทับใจของเรื่องพวกนี้ไม่สามารถเปลี่ยนได้ง่าย ๆ ถ้ารู้แต่แรกว่าต้องมีวันนี้ เธอคงจะไม่พูดพล่อย ๆ ต่อหน้าหยางหยางอย่างแน่
