นอน
“เรื่องพวกนี้เธอต้องรับผิดชอบนะ เอาไว้หลังจากนี้ฉันจะคิดบัญชีคืนกับเธอ” จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่เธอ ก่อนจะให้เธอเปิดประตูเข้าไป
ความจริงแล้วเขารู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย ของที่อยู่ในมือก็ล้วนเป็นของดี ซึ่งมันก็ไม่น่าจะทำให้เขาเกิดความประหม่าได้เลยด้วยซ้ำ
เธอไม่ได้เปิดประตูโดยทันที ก่อนจะมองเขาด้วยท่าทีที่จริงจังและพูดว่า “ทำไมนายถึงไม่ถามฉันว่าทำไมจู่ ๆ ถึงได้เปลี่ยนใจแบบนี้?”
เมื่อมองไปที่ใบหน้าขาว ๆ ของเธอ เขาก็ยิ้มและพูดขึ้นว่า “ถ้าหากเธอสามารถเปลี่ยนใจไปอยู่กับฉันได้ ฉันจะมีความสุขมาก ๆ เลย”
“นายฝันไปเถอะ!” เธอไม่ควรที่จะถามเขาต่อไป ก่อนจะเอื้อมมือไปจับลูกบิดและเปิดประตูเดินเข้าไปด้านใน
เสียงฝีเท้าที่อยู่ด้านหลังสงบนิ่ง มือของเธอที่ผ่อนคลายในแต่แรกตอนนี้กลับมากำแน่นอย่างอดไม่ได้ เธอรู้สึกว่าตัวเองกังวลมากกว่าจิ่งเป่ยเฉินเสียอีก ถ้าหากหยางหยางกับหน่วนหน่วนถามพวกเขาว่าทำไมก่อนหน้านั้นถึงได้แยกทางกัน เธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดี
“คุณลุงจิ่ง!” หน่วนหน่วนที่นั่งอยู่ด้านข้างเมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินกำลังเข้ามา ใบหน้าที่ราวกับตุ๊กตาตัวน้อยก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มจากก้นบึ้งของหัวใจ
“หน่วนหน่วน” จิ่งเป่ยเฉินพบว่าของในมือนั้นมีปัญหาวุ่นวายจริง ๆ เขาจึงวางของที่อยู่ในมือไว้บนโต๊ะน้ำชาข้าง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหา
เมื่อเขาเดินเข้าไปข้าง ๆ ของหน่วนหน่วนก็ได้ย่อตัวลง ดวงตาสีดำเงยมองขึ้นเล็กน้อยก
