่สุดเธอก็จับแขนฉัน ฉันเสียใจที่ห้าปีก่อนในคืนนั้นเผลอหลับจนปล่อยให้เธอหนีไป! หากย้อนเวลากลับไปได้ คืนนั้นฉันจะไม่นอนเด็ดขาด บ้าชะมัด！”
“ไม่ได้ปรึกษากันเลยหรอ? นายคิดดี ๆ ฉันอันโหรวนะ!” เธออยากจะบ้าตายจริงๆ!
จิ่งเป่ยเฉินรีบดึงแขนเธอออก พลางโอบเอวเธอเข้ามากอด และรีบเดินเข้าไปด้านในทันที “เธอพูดไร้สาระเยอะเกินไปแล้ว!”
เธอกลัวว่าถ้าไม่พูดตอนนี้ หลังจากนี้คงไม่มีโอกาสอีก！
และเขาก็ยืนยันว่าเพราะพูดเรื่องไร้สาระมากเกินไป ไม่ได้เป็นเพราะเดินไวไป?
เธอเดาว่าจิ่งเป่ยเฉินรู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันน่าเวทนา แต่ไม่เคยคิดว่าอีกครึ่งชีวิตหลังจากนี้จะต้องใช้ร่วมกัน
จิ่งเป่ยเฉินรีบกรอกใบทะเบียนสมรสอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเจอกับปัญหาใด ๆ เขาก็ดูสงบนิ่ง แต่เวลานี้เขากลับดูร้อนใจมองเธออย่างใจจดใจจ่อ “เร็วเข้า!”
ทันทีที่ได้ยินเขาพูดอย่างเร่งรีบ มือของเธอหยุดชะงัก เอียงหน้ามองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา “นายเคยคิดหรือเปล่าว่าเราจะหย่ากันเมื่อไหร่?”
“ทางที่ดีเธอไม่ควรแม้แต่จะคิดถึงเรื่องหย่า!” เขาแทบอยากจะหยิบปากกาจากมือเธอมากรอกเอง
เมื่อเห็นท่าทางที่ดูโกรธเหมือนระเบิดจะลงของเขา เธอก็ก้มหน้าลง “ฉันแค่ถามดูแค่นั้นเอง ไม่ต้องจริงจังขนาดนี้ก็ได้!”
หากไม่จริงจัง ลูกสะใภ้ของแม่คงได้หายไปอีกแน่ ๆ
เธอโยนกระดาษหลังจากที่กรอกข้อมูลเสร็จเรียบร้อย กระดาษบาง ๆ หล่นลงตรงหน้าเขา “จำสิ่งที่นายสัญญากับฉันไว้ด้วย ต้องเก็บเรื่อ
