งนี้เป็นความลับ!”
“อืม” เขาหยิบกระดาษใบนั้นขึ้นมาดู ลายเซ็นที่ลงชื่อของเธอยังคงดูเรียบร้อยและละเอียดอ่อนเหมือนเดิม
ไม่นานพวกเขาก็จดทะเบียนสมรสเสร็จเรียบร้อย จากนั้นทั้งคู่ก็ไปถ่ายรูปด้วยกัน
เมื่อออกจากสำนักกิจการพลเรือนก็เป็นเวลาสามโมงครึ่งแล้ว
“อยากเก็บเป็นที่ระลึกไหม?” จิ่งเป่ยเฉินยื่นใบทะเบียนสมรสให้เธอ
อันโหรวมองไปที่ใบทะเบียนสมรสด้วยความลังเลเล็กน้อย เขาดูเย่อหยิ่งและดูมีความสุขราวกับว่าเธอได้ตกเป็นของเขาแล้ว
“เป็นเรื่องน่ายินดีนักเหรอ! นายเก็บมันไว้เถอะ ฉันหน่ายจะเก็บไว้” ตอนนี้เธอกำลังสับสนกับบางเรื่อง
“ก็ดี ถ้าเธอทำหาย ฉันก็หน่ายจะไปทำเรื่องใหม่” จิ่งเป่ยเฉินวางใบทะเบียนสมรสไว้ข้างตัวและดึงเธอเข้ามากอด “ไหนบอกฉันหน่อย หยางหยางกับหน่วนหน่วนชอบอะไร? พวกเราไปซื้อของขวัญแล้วค่อยไปรับเด็ก ๆ กันไหม”
“ไม่ได้! ไปโรงเรียนอนุบาลเลย ฉันจะไปคนเดียว นายกลับบริษัทไปก่อนเถอะ” มันเร็วเกินไปที่จะให้เด็ก ๆ รู้ เธอไม่ได้กลับบ้านเลยทั้งคืน กลับมาอีกทีก็แต่งงานแล้ว!
และเขาก็ไม่ได้เข้าบริษัททั้งวันจะไม่มีปัญหาจริงเหรอ?
ทันทีที่เธอเห็นสีหน้าที่ดูนิ่งสงบนั้น เธอก็หัวเราะอย่างอ่อนโยน “ครั้งแรกที่นายเจอหน่วนหน่วนในคืนนั้น ตอนพวกเราเดินกันอยู่แล้วเห็นนายอยู่กับลูซี่ หยางหยางคิดว่านายเป็นคนเจ้าชู้ก็เลยไม่ชอบนาย เพราะฉะนั้นรอให้เจอแบบประทับใจกว่านี้หน่อยดีกว่าไหม?”
อันโหรวแสดงสีหน้าและมองไปที่เขา เขาอด
