่งทะนงเกินจะแก้แล้ว！
“ทำไมต้องอ้อมค้อม เธออยากรู้ฉันก็บอกเธอตรง ๆ อยู่แล้ว” ตราบใดที่มันไม่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของเธอ เขาก็ไม่ต้องการหลอกลวงเธอในเรื่องที่ไม่น่าสงสัยแบบนี้
“นาย……” เธอยกแก้วนมในมือขึ้น “แล้วแก้วนมนี่？”
ตอนนี้พวกเขาได้ออกจากความฝันแล้ว เสี่ยวหยางรีบเปิดประตูรถ จิ่งเป่ยเฉินพาเธอเข้าไปนั่งในรถ ก่อนจะหยิบแก้วนมในมือของเธอมาและส่งให้คนด้านหน้าเก็บไป
รถขับมุ่งหน้าไปยังบ้านหลินจือเซี๋ยวด้วยความเร็ว อันโหรวไม่ได้สวมรองเท้า ทันทีที่จิ่งเป่ยเฉินขึ้นรถ เขาขยับเท้าของเธอมาวางไว้บนตักของเขา ทั้งคู่นั่งด้วยท่าทีนั้นไปตลอดทาง
“นายหาคนเตรียมเสื้อผ้าให้อย่างดี แต่กลับไม่เตรียมรองเท้าให้ฉัน นายตั้งใจหรือเปล่า?” เพื่อไม่ให้เธอจากไป ไม่คิดว่าเขาจะไม่เตรียมรองเท้าให้กับเธอ
“อือ” เขาไม่ได้อ้อมค้อมแต่อย่างใด เป็นความตั้งใจของเขาจริง ๆ
“แบบนี้นายรังแกฉันชัด ๆ ถ้าพวกเราแต่งงานกันไปต้องอยู่ภายใต้อำนาจที่ถูกบีบบังคับของนายแน่ ๆ” เธอไม่อยากจะคิดว่าอนาคตจะน่าอนาถขนาดไหน
จิ่งเป่ยเฉินเขยิบไปโอบกอดเธอไว้ ให้เธอนั่งบนตักเขา และพูดอย่างนุ่มนวลว่า “ขจัดส่วนตรงนั้นออก ”
ใช้ชีวิตที่ถูกบีบบังคับกับเขา ใช้ชีวิตกดดันไปกับเขา…….
จิ่งเป่ยเฉินนายมันอันธพาล ไร้ยางอาย ฉันไม่อยากแต่งงาน ฉันไม่แต่งงานกับนาย เมื่อเธอนึกถึงว่าต้องนอนและลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงก็ถูกเขาบีบบังคับอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อคืนเธอเหนื่อยมากแ
