ละก็ควรจะได้รับข้อยกเว้น แต่กลับถูกผู้ชายที่น่ารังเกียจคนนี้ทำตามคำสาบานอย่างขอไปที เขาจงใจทรมานเธอ
สาบานว่ารัก หึ เธอไม่มีทางเชื่ออย่างเด็ดขาด！
ไม่สิ สิ่งที่เขาพูดคงไม่ได้จะให้ย้ายบ้านหรอกนะ คิดแบบนี้ยังพอรับได้
“ไม่อยากให้ฉันจัดงานแบบเงียบ ๆ เธออยากให้ฉันจัดงานแบบอลังการ คนส่วนมากชอบแบบอลังการ ดูท่าเธอเองก็น่าจะชอบ” จิ่งเป่ยเฉินคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่แขนเสื้อของเขากลับถูกดึงอย่างกะทันหัน
“จัดแบบเงียบ ๆ พวกเราจัดแบบเงียบ ๆ เถอะ” เธอดึงแขนเสื้อของเขาอย่างแรงพร้อมกะพริบตาที่กลมโต จัดแบบเงียบ ๆเหมาะกับความหรูหราที่แฝงอยู่ในตัวเธอ
“ได้” เธอว่าแบบเงียบ ๆ ก็ตามนั้น ขอแค่เธอตกลง เขายอมฟังความเห็นเธอ
รอจัดการเรื่องนั้นเสร็จ เขาจะจัดงานแบบอลังการให้เธอแน่นอน
เธอถามอย่างแผ่วเบา” ฉันจะแน่ใจได้ยังไง?” เธอหันไปมองเขาด้วยความรู้สึกเหมือนไม่เชื่อเขา
จิ่งเป่ยเฉินมองเธอด้วยสายตาที่เฉียบคมราวกับนกอินทรี！
“ในชีวิตฉันเคยนอนกับผู้หญิงคนเดียวก็คือเธอ เธอคิดว่ายังไง?” แม้คืนนั้นจะเมา จำได้ไม่ชัดเจน จำได้ว่ามองเธอด้วยความงุนงง และคืนนั้นเป็นเธอที่ส่งเขากลับห้อง เขาจำได้ไม่ผิดแน่
“เพราะเหตุผลนี้งั้นเหรอ?” สิ่งที่เธอคิดจริง ๆ คือเขาจำได้ว่าเป็นเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ วันรุ่งขึ้นเธอซ่อนเบอร์โทรศัพท์ไว้อย่างดี
“สายตาของเธอโกหกฉันอยู่หรือเปล่า หรือเคยมีประสบการณ์การทำงานด้านนี้มาก่อน ไม่ว่าจะอันโหรวหรืออันอี
