้นมองเธอ “ตื่นแล้วเหรอ? อยากกินอะไรไหม อยากไปห้องน้ำหรือเปล่า?”
“เมื่อคืนนายทำกี่ครั้งกันแน่ นี่มันเจ็บจนฉันลุกไม่ขึ้นเลยเนี่ย!” ตอนนี้เธอมองไปที่ใบหน้าของเขา คิดอยากจะฉีกเขาออกเป็นชิ้น ๆ จะทำยังไงดีนะ?
“โหรวโหรว ห้าปีก่อนหน้านั้นเธอทิ้งฉันไปโดยไม่บอกลา” มือของเขายังคงสัมผัสไปที่ท้องน้อยของเธอก่อนจะขยับลงไปอย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าของเขาบ่งบอกถึงความคิดถึงคะนึงหาเป็นอย่างมาก
มือของอันโหรวที่อยู่ใต้ผ้าห่มจับไปยังข้อมือของเขาเพื่อป้องกันไม่ให้เขาเคลื่อนมือลงไปลึกมากกว่านี้ เธอคิดว่าหลังจากนี้ไปเธอคงต้องหมั่นออกกำลังกายทุกเช้าไว้บ้างแล้ว ไม่งั้นเธอจะไม่มีแรงแบบนี้อีก
“นายเศร้าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย? นายรู้ไหมว่าเมื่อคืนฉันเหนื่อยมากแค่ไหน เหนื่อยจริง ๆ นะ…” เธออยากตะโกนออกมา แต่ก็แทบจะไม่มีแรงแม้กระทั่งเอ่ยถ้อยคำเลยด้วยซ้ำ
“เธอทำให้ฉันอับอายกับผู้คนมากมายเสียขนาดนั้น เพราะงั้นฉันเลยสาบานว่าจะหาตัวเธอให้พบ และจะทำให้เธอไม่อาจลุกออกจากเตียงได้อีก” ทันใดนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็เอามือขวาไปที่หัวของเธอ และดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขาก่อนจะก้มหน้าลงข้างหูเธอ และพูดว่า “แต่ดูเหมือนว่าเธอเองก็ไม่อยากลุกจากเตียงเหมือนกันใช่ไหม วางใจเถอะ พวกเรายังมีเวลาอีกเยอะ”
“จิ่งเป่ยเฉินนี่นายกล้าสาบานจะทำอะไรกับฉันเนี่ย!” เธอกังวลจนหายใจถี่ขึ้นมา เธอหอบหายใจอย่างหนัก คำสาบานของเขาที่ดูเหมือนจะเป็นจริง ไม่อยาก
